Mohamad Shuhmy Shuib

2012-01-05T02:23:00.001-08:00

Mencuci pakaian dan mandi menggunakan air kencing

Bismillah

Barat telah benar-benar terbelenggu dengan sejarah hitam yang penuh kegelapan. Ia sangat sadis dan begitu memalukan. Kejahilan dan kegelapan yang telah mengikat mereka adalah lebih dahsyat berbanding zaman gelap jahiliah. Oleh kerana itu mereka bangkit dari segenap sudut dan tempat walaupun terpaksa menipu dengan pelbagai helah dan konspirasi.

Sejarah telah mencatatkan bahawa raja dan golongan bangsawan eropah, mencuci pakaian dan mandi menggunakan air kencing manusia. Bagi mendapatkan bekalan air kencing yang cukup, mereka membuka tempat buang air kecil umum di tempat mencuci pakaian (dobi) mereka. Mereka turut mengimport air kencing dari Portugal yang menurut mereka adalah lebih berkesan dan mujarab. Hal demikian mungkin kerana kadar ammonia di dalamnya semakin tinggi hasil perjalanan yang jauh.

Perihal masyarakat Eropah menggunakan air kencing berterusan sepanjang abad kegelapan mereka. Sedangkan Imam ar-Razi telah menemui kaedah pembuatan sabun moden pada abad ke-9 M lagi. Manakala mereka baru menggunakannya sekitar abad ke-15 dan ia hanya digunakan oleh golongan kaya sahaja.

Sungguhpun Imam ar-Razi baru menemui kaedah pembuatan sabun moden pada abah ke-9 M, umat Islam tidaklah jahil dan kuno, menggunakan air kencing sebagai pembersih badan. Kerana Nabi s.a.w. telah diutus kepada umat manusia dengan sejumlah kebaikan, keharmonian dan syumul hatta cara mengurus diri.

Maka, kenapa perlu berbangga dan meniru apa sahaja yang dibawa oleh Barat? Walhal, Islam telah mendahului kemajuan yang kononnya telah mereka cipta. Islam juga telah terbukti membawa manusia ke puncak tamadun yang melestarikan keharmonian sejagat.

Wallahu a'lam

PUBLIC SPEAKING

2007-11-27T00:30:00.000-08:00

BENGKEL PENYAMPAIAN RANCANGAN AGAMA

29 – 31 MEI 2006

SPEECH PREPARATION AS A PROCESS

A speech needs time to grow. Prepare for weeks, sleep on it, dream about it and let your ideas sink into your subconscious. Ask yourself questions, write down your thoughts, and keep adding new ideas. As you prepare every speech ask yourself the following questions.

· In one concise sentence, what is the purpose of this speech?

· Who is the audience? What is their main interest in this topic?

· What do I really know and believe about this topic as it relates to this audience?

· What additional research can I do?

· What are the main points of this presentation?

· What supporting information and stories can I use to support each of my main points?

· What visual aids, if any, do I need?

· Do I have an effective opening grabber?

· In my final summary, how will I plan to tell them "What's In It For Me?"

· Have I polished and prepared the language and words I will use?

· Have I prepared a written and concise introduction for myself?

· Have I taken care of the little details that will help me speak more confidently?

OVERCOMING SPEAKING ANXIETY IN MEETINGS & PRESENTATIONS

Below are just a few suggestions you should use to overcome your speaking anxiety. The first and most important of all is preparation. I like to think of it as the 9 P's:

- Prior Proper Preparation

- Prevents Poor Performance

- of the

- Person Putting on the Presentation.

Nothing will relax you more than to know you are properly prepared. Below are 10 steps you can take to reduce your speech anxiety.

Know the room - become familiar with the place in which you will speak. Arrive early and walk around the room including the speaking area. Stand at the lectern, speak into the microphone. Walk around where the audience will be seated. Walk from where you will be seated to the place where you will be speaking.
Know the Audience - If possible, greet some of the audience as they arrive and chat with them. It is easier to speak to a group of friends than to a group of strangers.
Know Your Material - If you are not familiar with your material or are uncomfortable with it, your nervousness will increase. Practice your speech or presentation and revise it until you can present it with ease.
Learn How to Relax - You can ease tension by doing exercises. Sit comfortable with your back straight. Breathe in slowly, hold your breath for 4 to 5 seconds, then slowly exhale. To relax your facial muscles, open your mouth and eyes wide, then close them tightly.
Visualize Yourself Speaking - Imagine yourself walking confidently to the lectern as the audience applauds. Imagine yourself speaking, your voice loud, clear and assured. When you visualize yourself as successful, you will be successful.
Realize People Want You To Succeed - All audiences want speakers to be interesting, stimulating, informative and entertaining. They want you to succeed - not fail.
Don't apologize For Being Nervous - Most of the time your nervousness does not show at all. If you don't say anything about it, nobody will notice. If you mention your nervousness or apologize for any problems you think you have with your speech, you'll only be calling attention to it. Had you remained silent, your listeners may not have noticed at all.
Concentrate on Your Message - not the medium - Your nervous feelings will dissipate if you focus your attention away from your anxieties and concentrate on your message and your audience, not yourself.
Turn Nervousness into Positive Energy - the same nervous energy that causes stage fright can be an asset to you. Harness it, and transform it into vitality and enthusiasm.
Gain Experience - Experience builds confidence, which is the key to effective speaking. Most beginning speakers find their anxieties decrease after each speech they give.

HOW TO HANDLE THAT DREADED QUESTION & ANSWER PERIOD

Many presentations today are followed up with a question and answer period. To some people this can be the most exciting part of the presentation. To others it can be their worst nightmare. In fact, there are some presenters who purposely avoid the question and answer period all together. Below I have provided a 5 step approach to handling questions along with some additional tips to make your next question and answer session go smoother.

Listen to the entire question Listen to the entire question BEFORE you begin to answer any questions. Too many people start responding to a question before the entire question is even asked. Not waiting to hear the entire questions can result in you providing a response which had nothing to do with the question. Force yourself to LISTEN to the entire question and make sure you understand the question.
Pause and allow yourself time to value the question and listener. REPEAT the question out load so the entire audience can hear it. It is important that everyone "hear" the question or the answer you provide may not make sense to some of the people. By repeating the question, this will allow you some additional time to evaluate the question and formulate a response.
Credit The Person for asking the question. You may say something like, "That was a great question" or, "Glad you asked that question" or even, "I get asked that question by many people". One word of caution. If you credit one person with asking a question, be sure to credit EVERYONE for asking a question. You don't want people to feel their question was not as important.
Respond to the Question honestly and the best you can. If you do NOT know an answer to a question, do not try to fake it. Be honest, and tell them you do not know but DO promise to research the answer for them and DO get back to them.
Bridge to the next question by asking them a question. "Does that answer your question?", "Is that the kind of information you were looking for?". This is critical.. Once they respond to you, "YES" you now have permission to go on to the next person. This also gives them one more opportunity to say, "No" and allow them to clarify their question more by asking it again.

Additional Tips on Handling Questions

Ask people to stand up when they ask a question. This does two things: (1) It shows you more readily who is asking the question, and (2) It make it easier for the audience to also hear the question.
Have small sheets of paper available for people to write down their questions during your presentation. They may forget what they were going to ask earlier.
Allow people to pass the questions to you if they feel uncomfortable standing up and asking the question out loud. This gives the person who truly wants to ask a question an option.
Always repeat the question - this does three things: (1) it makes sure you understood the question, (2) it gives you a chance to value the question and think of an answer, and (3) it assures the other people in the audience can hear the question since you are facing them.
Always take time to think "before" you answer all questions. This allows you time to think, especially for those difficult questions. Do the same for those questions you readily know the answer for. Responding too quickly to those questions you are most comfortable with will only bring attention to those questions you do not.
Have a pencil and paper available for you to write down questions you can't answer. You select someone to record the questions on paper. This way, you can properly follow up with the person who asked the question you couldn't answer. Be sure to get their name & phone number or address. Promise to get back to them and DO get back to them.

HOW TO DEAL WITH A HOSTILE AUDIENCE

Listen carefully to the question & repeat it aloud - Make sure you understood the question correctly & that your audience knows the question to which you are responding.
Answer directly. Look directly at the person asking the question - Give simple answers to simple questions. If the question demands a lengthy reply, agree to discuss it later with anyone interested.
Refer to your Speech - Whenever possible, tie your answer to a point in your speech. Look upon these questions as a way to reinforce & clarify your presentation.
Anticipate areas of questioning - Prepare factual support material in three or four areas in which you anticipate questions.
Be friendly, always keep your temper - A cool presentation creates an aura of confidence. When the questioner is hostile respond as if he or she were a friend. Any attempt to "put down" your questioner with sarcasm will immediately draw the audience's sympathy to the questioner.
Always tell the truth - If you try to bend the truth, you almost always will be caught. Play it straight, even if your position is momentarily weakened.
Treat two questions from the same person as two separate questions
Don't place your hands on your hips or point at the audience - These are scolding poses and give you the appearance of preaching.
Keep things moving - There is a rhythm to a good question-and-answer exchange. They volley back & forth in a brisk manner. Keep your answers brief and to the point with many members of the audience participating.
Conclude smartly - Be prepared with some appropriate closing remarks. End with a summary statement that wraps up the essential message you want them to remember.

FIVE WAYS TO MAKE YOUR BODY SPEAK

1. Rid Yourself of Distracting Mannerisms

Eliminate vocal and visual impediments. Some common faults of inexperienced or in-effective speakers are:

1. Gripping or leaning on the lectern

2. Finger tapping

3. Lip biting or licking

4. Toying with coins or jewelry

5. Frowning

6. Adjusting hair or clothing

7. Head wagging

These have two things in common:

1. They are physical manifestations of simple nervousness.

2. They are performed unconsciously.

When you make a verbal mistake, you can easily correct it, because you can hear your own words, but you can't see yourself, so most distracting mannerisms go uncorrected. You can't eliminate them unless you know they exist.

Videotape yourself.

The first step in eliminating any superfluous behavior is to obtain an accurate perception of your body's image. This should include:

1. Posture

2. Gestures

3. Body movement

4. Facial expressions

5. Eye contact

The next step is to free yourself of physical behaviors that do not add to your speech. This can be accomplished by simply becoming aware of your problem areas. After you have videotaped yourself speaking, review the tape several times and make a list of all the distracting mannerisms you notice.

First review. Review your tape the first time without looking for mannerisms. Just listen to the presentation as if you were hearing it for the first time and evaluate the overall impact you experience from watching the tape.

Second review. Review your tape a second time (with the volume turned down) and look for visual distractions. Take notes on what you observe.

Third review. During this review, have the picture turned off and listen only to your voice. Many people have never even heard a taping of their own voice before. Become accustomed to listening to your voice. Get to know it as others hear it. Note what you like and what you don't like. Pay attention to the speed, the volume, and the tone of your voice.

Fourth review. Once you have made lists both of your distracting mannerisms and your more positive points, you are ready to have one or two family members watch the tape with you. Get their initial impression. Ask them to be honest.

Once you have completed these reviews, go over the list of all the distracting mannerisms you saw and heard. The next time you are having a conversation with someone you know well, try to notice whether you use any of these distracting mannerisms even in casual circumstances. Tackle each of your negative points one at a time.

2. Build Self-confidence by Being Yourself

The most important rule for making your body communicate effectively is to be yourself. The emphasis should be on the sharing of ideas, not on the performance.

Strive to be as genuine and natural as you are when you speak to family members and friends.

Large vs. small audiences. Many people say, "I'm okay in a small group, but when I get in front of a larger group I freeze." The only difference between speaking to a small informal group and to a sizable audience is the number of listeners. To compensate for this, you need only to amplify your natural behavior. Be authentically yourself, but amplify your movements and expressions just enough so that the audience can see them.

3. Let Your Body Mirror Your Feelings

If you are interested in your subject, truly believe what you are saying, and want to share your message with others, your physical movements will come from within you and will be appropriate to what you are saying.

By involving yourself in your message, you'll be natural and spontaneous without having to consciously think about what you are doing or saying. For many of us, this isn't as easy as it sounds because it requires us to drop the mask that shields the "real self" in public.

To become an effective speaker, it is essential that you get rid of your mask and share your true feelings with your audience. Your audience wants to know how you feel about your subject. If you want to convince others, you must convey your convictions.

Speak from the heart and to the soul.

4. Build Self-confidence Through Preparation

Nothing influences a speaker's mental attitude more than the knowledge that he or she is thoroughly prepared. This knowledge leads to self-confidence, which is a vital ingredient of effective public speaking.

How many of us have ever experienced a situation in which we had not prepared well for a presentation? How did we come across? On the other hand, think of those presentations that did go well. These are the ones that we had properly prepared for.

5. Use Your Everyday Speaking Situations

Whenever you speak to people, make an extra effort to notice how you speak. Observe, too, whether the facial expressions of your listeners indicate they do or do not understand what you are saying. Before calling to request something on the phone, plan and practice what you are going to say. Even this is essentially a short presentation. Another exercise is to prepare a 90-second presentation about yourself. Describe who you are and what you do. Record your presentation and review it using the four steps described above.

Since you are talking about yourself, you don't need to research the topic; however, you do need to prepare what you are going to say and how you are going to say it. Plan everything including your gestures and walking patterns.

Facial Expressions

Leave that deadpan expression to poker players. A speaker realizes that appropriate facial expressions are an important part of effective communication. In fact, facial expressions are often the key determinant of the meaning behind the message. People watch a speaker's face during a presentation. When you speak, your face-more clearly than any other part of your body-communicates to others your attitudes, feelings, and emotions.

Remove expressions that don't belong on your face.

Inappropriate expressions include distracting mannerisms or unconscious expressions not rooted in your feelings, attitudes and emotions. In much the same way that some speakers perform random, distracting gestures and body movements, nervous speakers often release excess energy and tension by unconsciously moving their facial muscles (e.g., licking lips, tightening the jaw).

One type of unconscious facial movement which is less apt to be read clearly by an audience is involuntary frowning. This type of frowning occurs when a speaker attempts to deliver a memorized speech. There are no rules governing the use of specific expressions. If you relax your inhibitions and allow yourself to respond naturally to your thoughts, attitudes and emotions, your facial expressions will be appropriate and will project sincerity, conviction, and credibility.

Eye Contact

Eye contact is the cement that binds together speakers and their audiences. When you speak, your eyes involve your listeners in your presentation. There is no surer way to break a communication bond between you and the audience than by failing to look at your listeners. No matter how large your audience may be, each listener wants to feel that you are talking to him or her.

The adage, "The eyes are the mirror of the soul," underlines the need for you to convince people with your eyes, as well as your words. Only by looking at your listeners as individuals can you convince them that you are sincere and are interested in them, and that you care whether they accept your message. When you speak, your eyes also function as a control device you can use to assure your listeners' attentiveness and concentration.

Eye contact can also help you to overcome nervousness by making your audience a known quantity. Effective eye contact is an important feedback device that makes the speaking situation a two-way communication process. By looking at your audience, you can determine how they are reacting. When you develop the ability to gauge the audience's reactions and adjust your presentation accordingly, you will be a much more effective speaker.

How To Use Your Eyes Effectively

1. Know your material. Know it so well that you don't have to devote your mental energy to the task of remembering the sequence of ideas and words.

You should prepare well (remember to use the 9 P's) and rehearse enough so that you don't have to depend heavily on notes. Many speakers, no matter how well prepared, need at least a few notes to deliver their message. If you can speak effectively without notes, by all means do so. But if you must use notes, that's fine. Just don't let them be a substitute for preparation and rehearsal.

Even many experienced speakers use notes. Often, they take advantage of such natural pauses as audience laughter or the aftermath of an important point to glance briefly at their notes. To make this technique work, keep your notes brief. (See Chapter 6 for more on this topic.)

2. Establish a personal bond with listeners. How do you do this? Begin by selecting one person and talking to him or her personally. Maintain eye contact with that person long enough to establish a visual bond (about 5 to 10 seconds). This is usually the equivalent of a sentence or a thought. Then shift your gaze to another person.

In a small group, this is relatively easy to do. But, if you're addressing hundreds or thousands of people, it's impossible. What you can do is pick out one or two individuals in each section of the room and establish personal bonds with them. Then each listener will get the impression you're talking directly to him or her.

3. Monitor visual feedback. While you are talking, your listeners are responding with their own non-verbal messages. Use your eyes to actively seek out this valuable feedback. If individuals aren't looking at you, they may not be listening either. Their reasons may include one or more of these factors:

· They may not be able to hear you.

· Solution: If you are not using a microphone, speak louder and note if that works.

· They may be bored.

· Solution: Use some humor, increase your vocal variety or add powerful gestures or body movements.

· They may be puzzled.

· Solution: Repeat and/or rephrase what you have just said.

· They seem to be fidgeting nervously.

Solution: You may be using distracting mannerisms. Maybe you have food on your clothes (or worse, maybe your blouse is unbuttoned or your fly isn't closed). Make sure you are aware of these embarrassing possibilities before and during your speech. If necessary, try to correct them without bringing more attention to them. On the other hand, if your listeners' faces indicate pleasure, interest and close attention, don't change a thing. You're doing a great job!

Your Appearance

If your listeners will have on suits and dresses, wear your best suit or dress - the outfit that brings you the most compliments. Make sure that every item of clothing is clean and well tailored.

Don't wear jewelry that might glitter or jingle when you move or gesture. This might divert attention from your speech. For the same reason, empty your pockets of bulky items and anything that makes noise when you move.

Part of the first impression you give occurs even before you are introduced to deliver your speech. As the audience arrives, your preparation should be concluded. You shouldn't have to study your speech. Instead, mingle with the audience, and project that same friendly, confident attitude that will make your speech a success.

When you speak-especially if you aren't well known to the audience-the most crucial part of your presentation is the first few minutes. During that initial segment, the audience will be making critical judgments about you. Your listeners will decide whether you are confident, sincere, friendly, eager to address them and worthy of their attention. In large measure, they will base this decision on what they see.

After your introduction, walk purposefully and confidently to the speaking position.

Walking Patterns

Why move in the first place?

Moving forces people to focus and follow you. The way you walk from your seat to the speaker's position is very important. When you are introduced, you should appear eager to speak. Too many speakers look as though they are heading toward execution.

Walk confidently from your seat to the lectern. Pause there for a few seconds, then move out from behind the lectern. As discussed before, it is wise to use the lectern as a point of departure, and not a barrier to hide behind.

Smile before you say your first words. Be careful not to stand too close to, nor move beyond, the people in the front row. Be careful not to walk too much. Doing so will work against you. Continuous pacing is distracting. Walking can be an effective way to stress an important idea. It is essential that your walk be purposeful and intentional, not just a random shift of position. Taking about three steps, moving at a shallow angle, usually works best.

When employing visual aids, use three positions. One position is your "home" position and should be front and center. The other two positions should be relatively near the "home" position. Never stand in front of any visual aid.

When you practice your speaking, make sure you also practice your walking patterns. Try walking to and from your three positions. These positions should be planned just as your hand gestures are.

When standing still, remember to maintain good posture. Stand up straight.

Remember it's not what you say it's how you say it and your body does speak very loudly. Only when you marry your verbal message and your nonverbal message do you begin to command presence as a speaker.

TIPS YOU SHOULD KNOW ABOUT FACIAL EXPRESSIONS

Here is a list of tips you need to know:

Be yourself. - Don't try to copy the facial expression style of someone else. For example, just because your favorite professional speaker starts his or her presentations by telling a story using exaggerated facial expressions doesn't mean it will work for you.

Don't overdo it. - Some people intentionally try to control their facial expressions by forcing themselves to smile or use another expression that isn't natural to them. Watch out for "fake" facial expressions that have a negative impact on your speech or compromise your sincerity.

Practice in front of a mirror. - Notice what expressions you use while speaking. Study how to control your facial expressions. Ask yourself, Do they match my words?

Create different moods. - While practicing in front of the mirror, see if your facial expressions convey the mood you want to create. If your face isn't showing any emotion, stop, refocus, and try again.

Think about what you are saying. - Focus on your message and communicating with your audience, and your facial expressions will follow.

Smile before you begin. - As I've said before, the one true international non-verbal expression understood by all is the smile. A warm smile before you begin to speak warms up an audience quickly, and ending with a smile puts your audience at ease with what they've just learned.

BODY MOVEMENT / WALKING PATTERNS

Changing your position or location while speaking is the broadest, most visible physical action you can perform. Therefore it can either help drive your message home or spell failure for even the most well-planned speech.

Moving your body in a controlled, purposeful manner creates three benefits:

1. Supports and reinforces what you say

2. Attracts an audience's attention

3. Burns up nervous energy and relieves physical tension

However, body movement can work against you. Rememember this one rule:

NEVER MOVE WITHOUT A REASON

The eye is inevitably attracted to a moving object, so any body movement you make during a speech invites attention. Too much movement, even the right kind, can become distracting to an audience. Bear in mind the following types of body movement:

- Stepping forward during a speech suggest you are arriving at an important point.

- Stepping backward indicates you've concluded an idea and want the audience to relax for a moment.

- Lateral movement implies a transitional it indicates that you are leaving one thought and taking up another. For example, if you are ready to move on to your next point, move slowly sideways until you are standing next to the lectern.

The final reason for body movement is the easiest; to get from one place to another. In almost every speaking situation, you must walk from the location you are addressing your audience to your props, especially if you are using visual aids. Always change positions by leading with the foot nearest your destination.

You may ask, Why move in the first place? Moving forces people to focus and follow you. The way you walk from your seat to the speaker's location is very important. When you are introduced, you should appear eager to speak. Many speakers look as though they are heading toward execution.

Walk confidently from your seat to the lectern. Pause there a few seconds and then move out from behind the lectern. It is wise to use the lectern as a point of departure, not a barrier to hide behind. I personally do not use lecterns.

Smile before you say your first words.

Don't stand too close or move beyond the first row of people.

Walking stresses an important idea. It is essential that you walk with purpose and intention, not just a random shift of position. For example, taking about three steps, moving at a slight angle, usually works best.

Use three positions with visual aids, Your "home" position is front and center. The other two positions should be relatively near the "home" position. You can move to the right of the lectern and then to the left. Using and varying these three positions prevents you from favoring one side of the audience. If you're speaking on stage, these three positions are called front center, stage left, and stage right. Never stand in front of any visual aid.

Practice your walking patterns to and from your three positions. These positions should be planned just as your hand gestures are, to some degree. For example, you want your body to move and gesture naturally. However, since most people are nervous about speaking in public, they tend to stiffen their muscles and hold back their natural tendency to gesture. Let your body tell you when it wants to move.

7 ASPECTS OF A DYNAMIC PRESENTATION

There are 7 aspects people must deal with when preparing and delivering presentations. An effective speaker learns to deal with all 7 aspects at the same time. Failure to pay attention to all of these aspects can result in an ineffective presentation. Failure to pay attention to too many of these can result in disaster.

1. Speaker

2. Message

3. Audience

4. Channel

5. Feedback

6. Noise

7. Setting

ASPECT 1 - THE SPEAKER

There are three factors we need to consider about any speaker:

His / Her motivation in giving the presentation
His / Her credibility as a speaker
His / Her delivery or speaking style

· A Speaker's motivation can be approached in terms of two considerations:

i. Speaker's credibility

ii. Speaker's delivery

The delivery, the way the message is presented, should compliment the speech's objective. A well written speech delivered poorly can quickly lose effectiveness.

ASPECT 2 - THE MESSAGE

The message refers to EVERYTHING a speaker does or says, both verbally and non-verbally. The verbal component may be analyzed in terms of 3 basic elements:

Content
Style
Structure

Let's look at each of these elements.

Content - is what you say about your topic. The content is the MEAT of your speech or presentation. Research your topic thoroughly. Decide on how much to say about each subject. Then decide on the actual sequence you will use. It is important that you consider the audience's needs, time factors, and other items as the content of your speech or presentation is prepared and presented.

Style - The manner in which you present the content of your speech is your style. Styles can vary from very formal to the very informal. Most presentations fall between these two extremes and in EVERY case, the style should be determined by what is appropriate to the speaker, the audience, as well as the occasion and setting.

Structure - The structure of a message is its organization. There are many organizational variations, but in each case, the structure should include:

An Introduction
A Body
A Conclusion

The introduction should include:

- an opening grabber such as a quote or shocking statistic.

- an agenda

- the purpose or main message of your presentation.

The body should include:

- your main points or ideas.

- points which support your main message.

The conclusion should include:

- a summary of your main points.

- a closing grabber.

- time for questions & answers, if appropriate.

When speeches and presentations are poorly organized, the impact of the message is reduced and the audience is less likely to accept the speaker or the speaker's ideas.

ASPECT 3 - THE AUDIENCE

As a speaker you should analyze your listeners and then decide how to present your ideas. This analysis might include considerations related to:

- Age

- Sex

- Marital Status

- Race

- Geographic location

- Group membership

- Education

- Career

Using the word " A-U-D-I-E-N-C-E " as an acronym, I have defined some general audience analysis categories that your surveys should include:

A_udience - Who are the members? How many will be at the event?

U_nderstanding - What is their knowledge about the topic you will be addressing?

D_emographics - What is their age, sex, educational background, etc.?

I_nterest - Why will they be at this event? Who asked them to be there?

E_nvironment - Where will I stand when I speak? Will everyone be able to see me?

N_eeds - What are the listener's needs? What are your needs as a speaker? What are the needs of the person who hired you?

C_ustomized - How can I custom fit my message to this audience?

E_xpectations - What do the listeners expect to learn from me?

ASPECT 4 - THE CHANNEL

When we communicate with our audiences, we use many channels of communication. This includes non-verbal, pictorial and aural channels.

It is very important that you use as many channels as you can to communicate with your audience. The more channels of communication you can use at the same time, the better. I have provided a brief list of examples for each of these types:

A. Nonverbal

1. gestures

2. facial expressions

3. body movement

4. posture

B. Pictorial

1. diagrams

2. charts

3. graphs

4. pictures

5. objects

C. Aural

1. tone of your voice

2. variations in pitch and volume

3. other vocal variety

ASPECT 5 - THE FEEDBACK

By "feedback" I mean the process through which the speaker receives information about how his or her message has been received by the listeners and, in turn, responds to those cues.

The feedback process is not complete until the speaker has responded to the listener. This process includes the listener's reactions to the speaker's response and so forth.

You can ask your audience questions and even ask them what their understanding is of the point you have just made. Watch for non-verbal clues from your audience and be prepared to respond to the reactions of your audience throughout your presentation.

ASPECT 6 - THE NOISE

There are two types of noise a speaker must contend with:

External Noise
Internal Noise

Let's look at each of these.

External Noise - consists of sounds, people talking, coughing, shifting patterns, poor acoustics, temperature (too warm, too cold), poor ventilation, and visual interference such as poor lighting, or an obstructed view.

Internal Noise - if a speaker is confused or unclear about what he or she wants to express, this is due to internal noise. Internal noise can also arise if the speaker does not know or misanalyzes the audience.

The role of the audience and the speaker is to simultaneously communicate with each other. It is this transactional nature of speech that makes feedback, and attempts to eliminate noise, so important.

The most specific way a speaker can use to combat noise are:

a. Use more than one channel of communication at the same time (verbal & non-verbal)

b. Use repetition and restatement.

The speaker can help combat this noise by making an extra effort to use as many channels of communications at the same time. It is important to include both verbal and non-verbal means of communication.

ASPECT 7 - THE SETTING

The place in which you deliver your presentation may be one that enhances or interferes with the effectiveness of your presentation. Determine ahead of time what the facilities are like before you speak. This way you can properly plan your delivery or make adjustments, if necessary.

I recommend, when practical, that you make a trip to the location where your speech will take place. I even go so far as to ask the exact room I will be presenting in and ask the hotel conference coordinator to let me visit the room and check things out.

Look at speaking engagements as opportunities to practice your speaking skills.

To be truly prepared and effective as a presenter, you must pay attention to all 7 of these aspects discussed above. This will take practice. The time you spend remembering these aspects will be worth the effort.

ELEMENTS OF AN EFFECTIVE SPEECH

"Half the world is composed of people who have something to say and can't; the other half have nothing to say and keep saying it."

Anyone can give a speech. Not everyone can give an effective speech. To give an effective speech there are 6 elements you should consider.

Be Prepared - Being prepared is by far the most important element. How many times do you practice your speech? As a general rule, you should spend about 30 hours of preparation and rehearsal time for every hour you will be speaking. Use a tape recorder or videotape yourself. This will help you to get an accurate picture of how you speak.

Give of Yourself - Use personal examples and stories in your speech whenever possible. Make sure your stories help to emphasize or support your point. The stories must match your message. Use examples from your personal and professional life to make your point. In either case be willing to give of yourself by sharing some of yourself with the audience.

Stay Relaxed - To stay relaxed you should be prepared. Also, focus on your message and not the audience. Use gestures, including walking patterns. Practice the opening of your speech and plan exactly how you will say it. The audience will judge you in the first 30 seconds they see you.

Use Natural Humor - Don't try to be a stand up comedian. Use natural humor by poking fun at yourself and something you said or did. Be sure NOT to make fun of anyone in the audience. People will laugh with you when you poke fun at yourself but don't over do it.

Plan Your Body & Hand Positions - During the practice of your speech look for occasions where you can use a gesture. Establish three positions where you will stand and practice not only how to move to them but where in your speech do you move. Pick three positions, one on center stage, one to your right, and one to your left. Do not hide behind the lectern. When you do move maintain eye contact with the audience.

Pay attention to all details - Make sure you have the right location (school, hotel, room & time). Make sure you know how to get to where you are speaking. Ask how large an audience you will be speaking to. Make sure you bring all your visual aids and plenty of handouts. Arrive early so you can check out where you will be speaking and make any last minute adjustments.

It is very important that you pay attention to even the smallest details. You can never over plan. Remember, "He who fails to plan is planning for failure"

4 COMMON WAYS TO REMEMBER MATERIAL

Remembering speeches can be a very intimidating experience. There are many ways one can remember material and I would like to focus on what I believe are the 4 common ways to remember material.

1. Memorizing

2. Reading from complete text

3. Using Notes

4. Using Visual Aids as Notes

Let's take a look at each of these in detail.

1. Memorizing -In my opinion, this is absolutely the worst way to keep track of material. People are preoccupied with trying to remember the words to say and not the ideas behind the words (or with the audience). As a result, normal voice inflection disappears. With memorizing, mental blocks become inevitable. With memorizing it is not a matter of "will" you forget; it's a matter of WHEN!

2. Reading from complete text - Listening to someone read a speech or presentation is hated by most people. People say, "If that's all they were going to do is read there speech, I could have read it myself." I'm sure many of us have experienced this at least once while attending a conference or two. Below are some reasons why I believe people read poorly:

- The speaker loses normal voice inflection because they lose touch with the ideas behind the words. Listen for pauses. Natural speech is filled with pauses; unnatural speech is not.

- The text isn't spoken language - too often speakers write their speeches in "business language". That is often hard to read, much less listen to.

- The speech isn't static - the potted plant will probably move more. There is little movement, little energy, little interest behind the lectern.

- There's no or little eye contact - any eye contact is with the text, not the audience. To read text while trying to maintain eye contact with the audience takes a lot of practice.

- The speaker is scared - many speakers read because they are afraid to try anything else. They know reading will fail but at least it will fail with a small "f" rather than a capital one.

NOTE: Don't get me wrong, there are times when speeches MUST be read. Many times it is necessary to read policy statements or company announcements. Also, some speeches must be timed right down to the second.

WHEN YOU HAVE TO READ!

If reading is absolutely necessary, here are some suggestions:

- Pay attention to the inflection in your voice - to sound natural, rehearse often, checking yourself for pauses. Ask yourself if your words sound the way you would say them if you weren't reading. Tape yourself and listen to your own voice. Take notes where changes should be made with the inflection in your voice.

- When preparing your written speech, say the words "out loud" first in order that your written text will read closer to your speaking style. This will make it easier to read and much easier to listen to. People often DO NOT write the same way as they speak and this makes reading more difficult. If we use wording and phrasing we normally use in our everyday language it will be easier to add the correct voice inflection and tone. Annotate your text to indicate which words to emphasize. Numbers are the easiest target words to say slowly with emphasis on each syllable.

- One of the biggest problems speakers face when reading text is that we often forget to use gestures. We are so busy making sure we read the text we fail to communicate effectively with our entire body. One thing we can do to help this is to "double space" your typed text to leave room to add notes or cues about gestures and other reminder type clues. We need to practice using this annotated text of our speech so we can easily and smoothly react to these cues for our gestures while at the same time correctly read the text. This does take some practice. Some people do this very effectively.

3. Using Notes - This is the most common way for remembering material. Using notes is better than reading since the speaker can have normal voice inflection and make more effective eye contact. If your notes are on the lectern, you probably won't move very far from them. If notes are in your hand, you probably won't gesture very much.

Below are some suggestions to consider if you decide to use notes:

USING NOTES

- Use note cards. Include quotes, statistics and lists you may need, NOT paragraphs of text. VERY IMPORTANT: Number your note cards! (Just in case you drop them).

- Don't put too much information on each note card or you will find yourself reading too much. Put only a few words or key phrases.

- Leave your notes on the lectern or table and move away occasionally. Don't be afraid to move away from your notes and get out of your comfort zone. Too many speakers use the lectern to hide behind and this restricts the effective use of your entire body.

- Practice using your note cards. If you find yourself reading your note cards too much, this is a sure clue you need to reduce the amount of written text on each card. Remember, all you need are short phrases or key words, enough to "jog" your memory.

- Use pictures or picture maps to guide yourself. Pictures help you to "visualize" the key points of your speech. Use mental pictures as well to tell the story in your head. This will take some creativity, but will be worth the effort.

4. Using Visual Aids As Notes - Simple visual aids can effectively serve as headings and subheadings. Speak to the heading. Say what you want to say and move on. If you forget something, that's okay; the audience will never know unless you tell them.

Practice creating just a few meaningful headings to use and practice using only these headings as your "cues". This will take practice, but practicing using only these few words will force you to better internalize your speech.

This has four important advantages:

- You don't have to worry about what your are going to say next. Your visual aids provide you with your "cues" of your next major idea or thought. All you need to do between ideas is to use an effective transitional statement. (See my tips on using transitions).

- Having only a few key words on your visual aid allows you to move around the room without the need or feeling you need to go back to your notes. In fact, most inexperienced speakers don't move around at all. Movement also helps you to relax and adds energy to your presentations. Movement also allows the listeners to follow you and pay closer attention to you and your message. Plan your movements during your rehearsals. Decide where in your presentation it makes sense to move. If you find yourself starting to sway from side to side, take one or two steps and stop again, standing evenly on both feet. Keep your weight evenly distributed on both feet. This will help keep you from swaying.

- You can have good eye contact with your audience. You can look at your audience all the time while speaking - except for that brief moment you look at your visual aid. But that's okay since the audience will probably follow you and also look at your visual aid. This will help the audience to "see" your message as well as "hear" your message. The more you rehearse and the more you become familiar with your visual aids, the easier it becomes.

- Your audience will feel comfortable that you are on your planned track. Well designed visuals aid show the audience that you DO have a plan and have properly prepared and are following your plan.

Keep in mind, your visual aids do not have to be only word charts. They can contain diagrams, pictures or even graphs.

NOTE: When you use visual aids, always introduce your visual aid before you actually show the visual aid. Rehearse your presentation with your actual visual aids. It is very important that you are very familiar with your visual aids. Make sure your message and visual aids match. There is nothing worse than showing a visual aid which does not go along with what you are saying.

Regardless of which method you choose to use to remember your material, nothing will help you more that proper planning and preparation. Remember to prepare, prepare, prepare!

CONTOH SOALAN ESEI

2007-11-26T23:12:00.000-08:00

Soalan PTK (esei)

1. Sebagai seorang Ketua Jabatan, anda perlu memastikan perlindungan keselamatan sepenuhnya dilaksanakan di kawasan-kawasan terperingkat.Apakah langkah-langkah yang boleh diambil oleh anda bagi memastikan kawasan tersebut bebas dari dimasuki oleh orang-orang yang tidak berkenaan?

2. Terangkan prosidur penghantaran dokumen terperingkat melibatkan kawasan-kawasan berikut:

a. luar bangunan

b. dalam bangunan

3. Jabatan anda bercadang untuk menganjurkan tayangan filem yang melibatkan perkara-perkara terperingkat dan anda dipertanggungjawabkan membuat persediaan keselamatan yang perlu. Apakah tindakan anda?

Skima Jawapan:

Soalan 1

1. Mengistihar kawasan tersebut sebagai kawasan larangan/tempat larangan.

2. Mengadakan pagar dan lampu keselamatan serta menghadkan pintu keluar masuk.

3. Mengadakan pengawal keselamatan

4. Mengadakan papan kenyataan ditempat-tempat yang sesuai bagi menunjukkan kawasan itu kawasan larangan.

5. Mewujudkan system pas keselamatan atau kad pengenalan jabatan.

Soalan 2

Dengan tangan:

a. Menyediakan satu resit akuan terima .

b. Dokumen terperingkat dihantar melalui peti atau beg berkunci dengan menggunakan satu sampul surat sahaja.

c. Sampul surat itu hendaklah ditandakan peringkat keselamatannya,nombor rujukan dokumen berkenaan serta nama dan alamat penerimanya.

d. Sampul surat dimeteri dengan meteri pejabat yang menghantar.

Dokumen yang tidak dihantar dengan tangan hendaklah:

a) Menggunakan 2 lapis sampul surat.

b) Sampul surat sebelah dalam ditandakan dengan peringkat keselamatan dan nombor rujukan dokumen berkenaan serta nama dan alamat penerimanya.

c) Sampul dimeteri dan dimasukkan ke dalam sampul surat lain yang bertulis nama dan alamat penerimanya sahaja dan ditutup dengan gam.

3. Langkah-langkah keselamatan hendaklah berasaskan kepada peringkat keselamatan maklumat yang terlibat, taraf dan kewarganegaraan orang yang menghadiri dan tempat ianya diadakan.

Langkah-langkah keselamatan berikut boleh diambil:

a. tempat itu dikepung sengan secukupnya bagi memenuhi keperluan keselamatan.

b. Tempat itu setelah dikepung, diperiksa bagi menentukan supaya alat pendengaran dan fotograpi tidak digunakan oleh sesiapa yang tidak diberi kebenaran.

c. Kawalan keluar masuk dikuatkuasa dengan pengeluaran pas kepada mereka yang dibenarkan masuk.

d. Kawalan rapi dipintu masuk.

e. Langkah keselamatan seperti cc tv.

f. Satu pusat kawalan khas untuk pelawat dan wartawan hendaklah ditempatkan diluar kawasan yang dikepung.

Soalan

Anda dikehendaki menyampaikan taklimat mengenai jenis-jenis cuti yang diberi kerana perkhidmatan yang melayakkan bagi seseorang kakitangan serta jenis-jenis cuti atas sebab perubatan.

a) Jelaskan jenis-jenis cuti yang diberi kerana perkhidmatan yang melayakkan bagi seseorang kakitangan?

b) Nyatakan jenis-jenis cuti atas sebab perubatan?

c) Sekiranya seseorang staf telah berkhidmat selama 10 tahun, berapakah kelayakan beliau untuk memohon cuti tanpa gaji?

Skima Jawapan

a) Jenis-jenis cuti yang diberi kerana perkhidmatan yang melayakkan bagi seseorang kakitangan ialah:

I Cuti rehat: bermakna cuti bergaji penuh yang boleh diambil pada bila-bila oleh seseorang kakitangan bagi perkhidmatan yang melayakkan.

ii) Cuti Separuh Gaji: bermakna cuti yang boleh diambil oleh kakitangan sebanyak 30 hari bagi tiap-tiap genap tahun perkhidmatan yang melayakkan tetapi tidak melebihi 180 hari. Cuti separuh gaji ini hanya boleh diluluskan atas sebab kesihatan sanak saudara rapat sahaja.

iii) Cuti Tanpa Gaji : bermakna cuti yang boleh diambil atas sebab-sebab persendirian yang mustahak. Jumlah cuti yang boleh diluluskan ialah 30 hari bagi tiap-tiap genap tahun perkhidmatan tetapi tidak melebihi 360 hari.

b) Jenis-jenis cuti atas sebab-sebab perubatan ialah:

i. Cuti Sakit

ii. Cuti Sakit Lanjutan

iii. Cuti Pemulihan & Cuti Kuarantin

iv. Cuti Bersalin

v. Cuti Kecederaan

vi. Cuti Tibi, Kusta dan Barah

c) Prinsipnya adalah 30 hari bagi tiap-tiap genap tahun perkhidmatan. Maka kelayakan cuti tanpa gaji bagi 10 tahun perkhidmatan adalah 30 X 10 = 300 hari.

CUBA ANDA JAWAB

1. Puan Munah seorang Pembantu Tadbir (Perkeranian dan Operasi) telah dilantik sejak tahun 2000. Beliau mendapat berita ibunya sakit dan beliau berhasrat untuk menjaga ibunya. Memandangkan beliau tidak mempunyai cuti rehat untuk tahun tersebut, beliau telah berjumpa anda untuk mendapatkan nasihat dari anda.

Apakah jenis cuti yang layak untuk Puan Munah bagi menjaga ibunya? Jelaskan tempoh cuti yang boleh diambil oleh Puan Munah?
Terangkan prosedur yang perlu diikuti oleh Puan Munah bagi mendapatkan cuti separuh gaji di atas.

2. Cuti atas sebab Perubatan diberi oleh Ketua Jabatan atau Kuasa Tertentu mengikut budibicaranya bila seseorang pegawai itu disahkan oleh seseorang pegawai perubatan sebagai tidak sihat untuk menjalankan tugas-tugas jawatannya.

Nyatakan jenis-jenis cuti atas sebab-sebab perubatan.
Terangkan apa yang dimaksudkan cuti Kuarantin.

3. Encik Samad dilantik sebagai Pembantu Tadbir di PKNS. Beliau diarahkan berkursus di Kelantan selama 7 hari. Beliau menaiki bas ekspress ke Kelantan

Apakah elaun yang layak dituntut oleh beliau sepanjang tempoh kursus berkenaan.
Bolehkah beliau meminta wang pendahuluan diri? Apakah kadarnya?

PKPA

2007-11-26T23:08:00.000-08:00

Pekeliling Kemajuan Pentadbiran Awam (PKPA) adalah di antara subjek penting dalam peperiksaan PTK.

PKPA menghuraikan pembaharuan yang dikehendaki serta menerangkan garis panduan secara jelas, terperinci dan teratur bagi meningkatkan kecekapan, keberkesanan dan kualiti hasil kerja sesebuah Jabatan.

Terdapat 34 Pekeliling Kemajuan yang perlu dihuraikan dan diperjelaskan dengan terperinci bermula dari PKPA bilangan 1 Tahun 1991 iaitu Panduan Meningkatkan Kualiti Layanan Urusan Telefon sehingga kepada PKPA bilangan 2 Tahun 2002 iaitu Garis Panduan Bagi Melaksanakan MS ISO 9000:2000 Dalam Perkhidmatan Awam.

Kebiasaannya di Jabatan Kerajaan, Kursus Induksi bagi mengajar PKPA diperuntukkan selama 4 jam. Bagi memastikan keberkesanan pengajaran, saya mengesyorkan supaya masa mengajar untuk subjek ini bagi maksud peperiksaan PTK dipanjangkan kepada 1 hari bagi membolehkan latihan soalan-soalan mengenai PKPA dapat dijalankan.

Kandungan PKPA:

1. PKPA Bil. 1 Tahun 1991 : Panduan Meningkatkan Kualiti Layanan Urusan Melalui Telefon.

2. PKPA Bil. 2 Tahun 1991 Panduan Pengurusan Mesyuarat Dan Urusan Jawatankuasa-Jawatankuasa Kerajaan.

3. PKPA Bil. 3 Tahun 1991 Anugerah Inovasi Perkhidmatan Awam.

4. PKPA Bil 4 Tahun 1991 Garis Panduan Mengenai Strategi-Strategi Peningkatan Kualiti Dalam Perkhidmatan Awam.

5. PKPA Bil. 5 Tahun 1991 Panduan Mengenai Sistem Penjadualan Yang Bersepadu (SIAP).

6. PKPA Bil. 6 Tahun 1991 Panduan Mengenai Peningkatan Produktiviti Dalam Perkhidmatan Awam.

7. PKPA Bil. 7 Tahun 1991 Panduan Mengenai Kumpulan Meningkat Mutu Kerja.

8. PKPA Bil. 8 Tahun 1991 Panduan Mengenai Manual Prosedur Kerja Dan Fail Meja.

9. PKPA Bil. 9 Tahun 1991 Panduan Mengenai Perlaksanaan Dasar Pensyarikatan Malaysia.

10. PKPA Bil. 10 Tahun 1991 Panduan Mengenai Peningkatan kualiti Perkhidmatan Kaunter.

11. PKPA Bil. 11 Tahun 1991 Panduan Mengenai Tatacara Penggunaan Borang Tindakan Kerja.

12. Pekeliling Perbendaharaan Bil. 2 Tahun 1991: Penggunaan Borang-Borang Baru Bagi Pengurusan Harta Modal, Inventori Dan Bekalan Pejabat.

PKPA Tahun 1992

1. 13. PKPA Bil. 1 Tahun 1992 Panduan Pengurusan Kualiti Menyeluruh (TQM) Bagi Perkhidmatan Awam.

2. 14. PKPA Bil. 2 Tahun 1992 Garis Panduan Perancangan Dan Penyediaan Projek Pembangunan

3. 15. PKPA Bil. 3 Tahun 1992 Garis Panduan Sistem Perakauan Mikro (SPM).

4. 16. PKPA Bil. 4 Tahun 1992 Pengendalian Pengaduan Awam

PKPA Tahun 1993

1. 17. PKPA Bil. 1 Tahun 1993 Panduan Mengenai Mesyuarat Pagi.

2. 18. PKPA Bil. 2 Tahun 1993 Garis Panduan Mengenai Pemberian Anugerah Perkhidmatan Cemerlang Perkhidmatan Awam.

3. 19. PKPA Bil. 3 Tahun 1993 Panduan Mengenai Piagam Pelanggan

PKPA Tahun 1994

1. PKPA Bil.1 Tahun 1994 Panduan Perlaksanaan Sistem Pemulihan Perkhidmatan.

PKPA Tahun 1995

1. PKPA Bil. 1 Tahun 1995 Penggunaan Butiran Maklumat Di Dalam Borang Permohonan Dan Kriteria Tertentu.

PKPA Tahun 1996

1. PKPA Bil. 1 Tahun 1996 Panduan Mengenai Perlaksanaan Sistem Perakaunan Berkomputer Yang Standard Di Badan-Badan Berkanun Persekutuan.

2. PKPA Bil.2 Tahun 1996 Garis Panduan Bagi Melaksanakan MS ISO 9000 Dalam Perkhidmatan Awam.

PKPA Tahun 1997

1. PKPA Bil. 1 Tahun 1997 Panduan Mengenai Penubuhan Sistem Infrastruktur Kebangsaan Bagi Maklumat Tanah.

2. Surat PKPA Bil. 1 Tahun 1997 Panduan Pelaksanaan MS ISO 9000 Dan Skim Persijilan Sistem Kualiti Oleh Agensi Kerajaan.

3. Panduan Mengenai Skim Pensijilan Dan Pendaftaran Sistem Kualiti MS ISO 9000 Perkhidmatan Awam Malaysia.

4. Surat PKPA Bil. 2 Tahun 1997 Panduan Mengenai Perlantikan Pakarunding Swasta MS ISO 9000 Oleh Agensi Kerajaan.

PKPA Tahun 1999

1. PKPA Bil. 1 Tahun 1999 Garis Panduan Pelaksanaan Penandaarasan Dalam Perkhidmatan Awam.

PKPA Tahun 2001

1. PKPA Bil. 1 Tahun 2001 Garis Panduan Pelaksanaan Sistem Pemantauan Penguatkuasaan Undang-Undang Di Peringkat Pentadbiran Daerah.

2. Garis Panduan Pelaksanaan Sistem Pemantauan Penguatkuasaan Undang-Undang (SPPU) Di Peringkat Pentadbiran Daerah.

PKPA Tahun 2002

1. PKPA Bil. 1 Tahun 2002 Garis Panduan Semakan Semula Prosedur Dan Proses Kerja Di Agensi Kerajaan.

2. PKPA Bil. 2 Tahun 2002 Garis Panduan Pemberian Anugerah Perkhidmatan Cemerlang Anggota Perkhidmatan Awam.

3. Soalan Lazim Mengenai Pemberian Anugerah Perkhidmatan Cemerlang (APC) Di Bawah Pekeliling Kemajuan Perkhidmatan Awam Bilangan 2 Tahun 2002.

4. Surat Pekeliling Kemajuan Pentadbiran Awam Bil. 2 Tahun 2002 Garis Panduan Bagi Melaksanakan MS ISO 9000:2000 Dalam Perkhidmatan Awam.

FORMAT PEPERIKSAAN

UJIAN AKHIR KURSUS INDUKSI MODUL UMUM.

SEKSYEN A SOALAN SOALAN OBJEKTIF (ANEKA PILIHAN)

1. MENGANDUNGI 40 SOALAN ANEKA PILIHAN.

2. TIAP-TIAP SOALAN MENGANDUNGI 4 PILIHAN JAWAPAN YANG BERHURUF A, B, C DAN D. PILIH SATU JAWAPAN SAHAJA BAGI TIAP-TIAP SOALAN.

3. SILA AMBIL INGATAN KEPADA PERKATAAN-PERKATAAN YANG DIHITAMKAN SEPERTI KECUALI, SALAH DAN LAIN-LAIN YANG DIGUNAKAN DALAM SOALAN, OLEH SEBAB PERKATAAN-PERKATAAN INI DIGUNAKAN UNTUK TUJUAN-TUJUAN TERTENTU.

SEKSYEN B SOALAN-SOALAN ESEI

1. JAWAB EMPAT (4) SOALAN SAHAJA. CALON DIKEHENDAKI MENJAWAP MANA-MANA DUA SOALAN DI BAHAGIAN 1 DAN MANA-MANA 2 SOALAN DI BAHAGIAN II.

2. SETIAP SOALAN MEMBAWA 15 MARKAH

3. JAWAPAN HENDAKLAH DITULIS DALAM BAHASA MALAYSIA

TATA TERTIB P.U. (A) 246

2007-11-26T22:33:00.000-08:00

Jil. 46

No. 20hb Jun 2002 13

TAMBAHAN No. 62

PERUNDANGAN (A)

P.U. (A) 246.

PERLEMBAGAAN PERSEKUTUAN

PERATURAN-PERATURAN PEGAWAI AWAM

(KELAKUAN DAN TATATERTIB) (PINDAAN) 2002

PADA menjalankan kuasa yang diberikan oleh Fasal (2) Perkara 132 Perlembagaan Persekutuan, Yang di-Pertuan Agong membuat peraturan-peraturan yang berikut:

Nama dan permulaan kuat kuasa

1. (1) Peraturan-peraturan ini bolehlah dinamakan Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Pindaan) 2002.

(2) Peraturan-Peraturan ini mula berkuat kuasa pada 20 Jun 2002.

Pindaan peraturan 2

2. Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 [P.U. (A) 395/1993], yang disebut “Peraturan-Peraturan ibu” dalam Peraturan-Peraturan ini, dipinda dalam peraturan 2 dengan memotong subperaturan 2(2).

Penggantian peraturan 3

3. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan peraturan 3 dengan peraturan yang berikut:

“3. Dalam Peraturan-Peraturan ini, melainkan jika konteksnya menghendaki makna yang lain—

“anak” ertinya anak bagi seseorang pegawai yang di bawah tanggungannya, termasuk—

(a) anak yang lahir selepas kematian, anak tiri tanggungan dan anak tak sah taraf pegawai itu;

(b) anak yang diambil sebagai anak angkat oleh pegawai itu di bawah mana-mana undang-undang bertulis yang berhubungan dengan pengangkatan atau di bawah mana-mana adat atau kelaziman, dengan keterangan yang memuaskan mengenai pengangkatan itu; dan

(c) anak, tidak kira apa jua umurnya, yang cacat otak atau hilang upaya dari segi jasmani dan secara kekal dan yang tidak berupaya untuk menanggung dirinya sendiri;

“disabitkan” atau “sabitan”, berhubung dengan seseorang pegawai, ertinya suatu dapatan oleh mahkamah di bawah mana-mana undangundang bertulis bahawa pegawai itu bersalah atas suatu kesalahan jenayah;

“emolumen” ertinya segala saraan dalam bentuk wang yang kena dibayar kepada seseorang pegawai dan termasuklah gaji pokok, imbuhan tetap, bayaran insentif dan elaun bulanan lain;

“gaji” ertinya gaji pokok seseorang pegawai;

“institusi kewangan” ertinya bank atau institusi kewangan yang dilesenkan di bawah Akta Bank dan Institusi Kewangan 1989 atau bank Islam yang dilesenkan di bawah Akta Bank Islam 1983 atau mana-mana bank yang ditubuhkan di bawah mana-mana undang-undang bertulis;

“kesalahan jenayah” ertinya apa-apa kesalahan yang melibatkan fraud atau ketidakjujuran atau tingkahlaku keji;

“Ketua Jabatan” ertinya seseorang pegawai yang bertanggungjawab bagi sesuatu Kementerian, Jabatan, institusi, agensi atau unit dan termasuklah mana-mana pegawai dalam Kumpulan Pengurusan Tertinggi dan Kumpulan Pengurusan dan Profesional yang diberi kuasa dengan sewajarnya secara bertulis oleh pegawai yang bertanggungjawab bagi Kementerian, Jabatan, institusi, agensi atau unit untuk bertindak bagi pihaknya;

“Ketua Setiausaha Kementerian” ertinya Ketua Setiausaha Kementerian yang berkenaan dan bagi sesuatu jabatan di bawah Jabatan Perdana Menteri dan Jabatan Perdana Menteri itu sendiri, pegawai yang bertanggungjawab bagi Jabatan berkenaan;

“koperasi” ertinya koperasi yang didaftarkan di bawah Akta Koperasi 1993;

“mahkamah” ertinya mahkamah, termasuklah Mahkamah Syariah, yang mempunyai bidang kuasa wibawa untuk membicarakan seseorang bagi sesuatu kesalahan jenayah;

“pegawai” ertinya seorang anggota perkhidmatan awam Persekutuan;

“penanggung insurans” ertinya penanggung insurans yang dilesenkan di bawah Akta Insurans 1996 atau pengendali takaful yang didaftarkan di bawah Akta Takaful 1984;

“Pihak Berkuasa Tatatertib” ertinya Suruhanjaya Perkhidmatan yang berkenaan yang bidang kuasanya meliputi perkhidmatan yang pegawai tersebut ialah seorang anggota mengikut peruntukan-peruntukan Bahagian X Perlembagaan Persekutuan, dan termasuklah seorang pegawai atau sesuatu lembaga pegawai dalam perkhidmatan awam yang boleh menjalankan fungsi Suruhanjaya berhubungan dengan pengawalan tatatertib menurut Fasal (5A), (5B), (6) atau (6A) Perkara 144 Perlembagaan Persekutuan.”.

Bahagian baru IA dan IB

4. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan memasukkan selepas Bahagian I Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN IA: KEWAJIPAN MEMATUHI PERATURAN-PERATURAN

3A. (1) Seseorang pegawai hendaklah mematuhi peruntukan-peruntukan Peraturan-Peraturan ini.

(2) Pelanggaran mana-mana peruntukan Peraturan-Peraturan in oleh seseorang pegawai boleh menyebabkannya dikenakan tindakan tatatertib menurut Peraturan-Peraturan ini.

3B. (1) Seseorang pegawai yang gagal memberi aku janji sebagaimana yang diperuntukkan dalam perintah am 23A , Perintah-Perintah Am Bab A (Lantikan dan Kenaikan Pangkat) 1973, setelah dikehendaki berbuat demikian oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan atau Ketua Jabatannya, melakukan suatu pelanggaran tatatertib dan boleh dikenakan tindakan tatatertib menurut Peraturan-Peraturan ini.

(2) Tanpa menjejaskan subperaturan 3A(2) seseorang pegawai yang, setelah diberikan aku janji yang dirujuk dalam subperaturan (1), gagal mematuhi terma-terma aku janji itu melakukan suatu pelanggaran tatatertib dan boleh dikenakan tindakan tatatertib menurut Peraturan-Peraturan ini.

BAHAGIAN IB: TUGAS KAWALAN DAN PENGAWASAN TATATERTIB

3C. (1) Maka menjadi tugas tiap-tiap pegawai untuk menjalankan kawalan dan pengawasan tatatertib ke atas pegawai bawahannya dan mengambil tindakan yang sesuai dengan seberapa segera yang mungkin bagi apa-apa pelanggaran mana-mana peruntukan Peraturan-Peraturan ini.

(2) Seseorang pegawai yang gagal untuk menjalankan kawalan dan pengawasan ke atas pegawai bawahannya, atau untuk mengambil tindakan terhadap pegawai bawahannya yang melanggar mana-mana peruntukan Peraturan-Peraturan ini hendaklah disifatkan cuai dalam melaksanakan tugasnya dan tidak bertanggungjawab, dan dia boleh dikenakan tindakan tatatertib.

3D. Maka menjadi tugas Pihak Berkuasa Tatatertib untuk memaklumkan Ketua Pengarah Perkhidmatan Awam sebaik sahaja tindakan tatatertib dimulakan terhadap seseorang pegawai dan juga keputusan tindakan itu setelah ia selesai.”.

Penggantian Bahagian II

5. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan Bahagian II dengan Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN II: TATAKELAKUAN

4. (1) Seseorang pegawai hendaklah pada setiap masa memberikan taat setianya kepada Yang di-Pertuan Agong, negara dan Kerajaan.

(2) Seseorang pegawai tidak boleh—

(a) membelakangkan tugas awamnya demi kepentingan peribadinya;

(b) berkelakuan dengan sedemikian cara yang mungkin menyebabkan kepentingan peribadinya bercanggah dengan tugas awamnya;

(c) berkelakuan dengan apa-apa cara yang mungkin menyebabkan syak yang munasabah bahawa—

(i) dia telah membiarkan kepentingan peribadinya bercanggah dengan tugas awamnya sehingga menjejaskan kebergunaannya sebagai seorang pegawai awam; atau

(ii) dia telah menggunakan kedudukan awamnya bagi faedahnya sendiri;

(d) berkelakuan dengan sedemikian cara sehingga memburukkan nama atau mencemarkan nama perkhidmatan awam;

(e) kurang cekap atau kurang berusaha;

(f) tidak jujur atau tidak amanah;

(g) tidak bertanggungjawab;

(h) membawa atau cuba membawa apa-apa bentuk pengaruh atau tekanan luar untuk menyokong atau memajukan apa-apa tuntutan berhubung dengan atau terhadap perkhidmatan awam, sama ada tuntutan itu ialah tuntutannya sendiri atau tuntutan mana-mana pegawai lain;

(i) ingkar perintah atau berkelakuan dengan apa-apa cara yang boleh ditafsirkan dengan munasabah sebagai ingkar perintah; dan

(j) cuai dalam melaksanakan tugas-tugasnya.

4A. (1) Seseorang pegawai tidak boleh melakukan gangguan seksual terhadap orang lain, iaitu, seseorang pegawai tidak boleh—

(a) membuat cubaan untuk merapati orang lain secara seksual, atau meminta layanan seksual daripada orang itu; atau

(b) melakukan apa-apa perbuatan yang bersifat seksual berhubung dengan orang lain, dalam keadaan yang, setelah mengambil kira segala hal keadaan, akan menyebabkan seseorang yang waras tersinggung, terhina atau terugut.

(2) Sebutan dalam subperaturan (1) tentang perlakuan sesuatu perbuatan yang bersifat seksual kepada orang lain—

(a) termasuklah perbuatan sesuatu pernyataan yang bersifat seksual kepada, atau di hadapan, orang lain itu sama ada pernyataan itu dibuat secara lisan, bertulis atau dengan apa-apa lain;

(b) tidak terhad kepada pelakuan perbuatan itu di tempat kerja atau dalam waktu kerja sahaja selagi pelakuan itu memburukkan atau mencemarkan nama perkhidmatan awam.

5. (1) Melainkan jika dan setakat yang dia dikehendaki atau dibenarkan untuk berbuat demikian dalam perjalanan tugasnya sebagai seorang pegawai perkhidmatan awam, seseorang pegawai tidak boleh—

(a) mengambil bahagian, sama ada secara langsung atau tidak langsung, dalam pengurusan atau urusan apa-apa pengusahaan komersial, pertanian atau perindustrian;

(b) mengusahakan bagi mendapatkan upah apa-apa kerja dengan mana-mana institusi, syarikat, firma atau individu persendirian;

(c) sebagai seorang pakar, memberikan apa-apa laporan atau memberikan apa-apa keterangan, sama ada secara percuma atau dengan dibayar upah; atau

(d) bertugas sebagai seorang wasi, pentadbir atau penerima.

(2)Walau apa pun subperaturan (1), seseorang pegawai boleh, dengan terlebih dahulu mendapat kebenaran bertulis daripada Ketua Jabatannya, menjalankan mana-mana aktiviti atau melaksanakan mana-mana perkhidmatan yang dinyatakan dalam subperaturan itu, sama ada bagi faedahnya atau bagi faedah saudara-maranya yang dekat atau manamana badan tidak mencari keuntungan yang baginya dia menjadi seorang pemegang jawatan.

(3) Dalam menimbangkan sama ada atau tidak kebenaran patut diberikan kepada mana-mana pegawai di bawah subperaturan (2), Ketua Jabatan hendaklah memberikan perhatian kepada tatakelakuan yang ditetapkan dalam peraturan 4 dan hendaklah memastikan bahawa aktiviti atau perkhidmatan itu—

(a) tidak dilakukan dalam waktu pejabat dan semasa pegawai itu dikehendaki melaksanakan tugas rasminya;

(b) tidak akan dengan apa-apa cara cenderung menjejaskan kebergunaan pegawai itu sebagai seorang pegawai perkhidmatan awam; dan

(c) tidak akan dengan apa-apa cara cenderung bercanggah dengan kepentingan perkhidmatan awam atau menjadi tidak selaras dengan kedudukan pegawai itu sebagai seorang pegawai perkhidmatan awam.

(4) Kecuali sebagaimana yang ditetapkan selainnya oleh Perbendaharaan Persekutuan, segala jumlah wang yang diterima oleh seseorang pegawai sebagai saraan kerana menjalankan mana-mana aktiviti atau melaksanakan mana-mana perkhidmatan yang disebut dalam subperaturan (1) hendaklah didepositkan dengan Perbendaharaan Persekutuan sementara menunggu keputusan Perbendaharaan tentang amaun, jika ada, yang boleh disimpan oleh pegawai itu sendiri dan oleh mana-mana pegawai lain yang membantu pegawai itu dalam menjalankan aktiviti atau melaksanakan perkhidmatan itu.

6. (1) Seseorang pegawai semasa bertugas hendaklah sentiasa berpakaian dengan sepatutnya mengikut apa-apa cara yang ditentukan oleh Kerajaan melalui arahan yang dikeluarkan dari semasa ke semasa oleh Ketua Pengarah Perkhidmatan Awam atau oleh pihak-pihak berkuasa lain.

(2) Seseorang pegawai yang dikehendaki menghadiri sesuatu upacara rasmi hendaklah berpakaian sebagaimana yang ditentukan bagi upacara itu, dan jika etiket pakaian bagi upacara itu tidak ditentukan, dia hendaklah berpakaian yang sesuai bagi upacara itu.

7. (1) Seseorang pegawai tidak boleh menggunakan atau mengambil apa-apa dadah berbahaya, kecuali sebagaimana yang dipreskripsikan untuk kegunaannya bagi maksud perubatan oleh pengamal perubatan yang didaftarkan di bawah Akta Perubatan 1971 atau menyalahgunakan atau menagih apa-apa jenis dadah berbahaya.

(2) Jika seseorang Pegawai Perubatan Kerajaan memperakui bahawa seseorang pegawai menggunakan atau mengambil, selain bagi maksud perubatan, suatu dadah berbahaya atau menyalahgunakan atau menagih suatu dadah berbahaya, pegawai itu boleh dikenakan tindakan tatatertib dengan tujuan buang kerja.

(3) Walau apa pun subperaturan (2), perkhidmatan seseorang pegawai yang telah diperakui oleh seorang Pegawai Perubatan Kerajaan menggunakan atau mengambil, selain bagi maksud perubatan, suatu dadah berbahaya atau menyalahgunakan atau menagih suatu dadah berbahaya boleh ditamatkan demi kepentingan awam di bawah peraturan 49 dengan syarat pegawai itu telah mencapai umur persaraan pilihan yang ditentukan oleh Kerajaan pada masa itu.

(4) Bagi maksud peraturan ini, “dadah berbahaya” ertinya apa-apa dadah atau bahan yang disenaraikan dalam Jadual Pertama kepada Akta Dadah Berbahaya 1952.

8. (1) Tertakluk kepada peruntukan peraturan ini, seseorang pegawai tidak boleh menerima atau memberikan dan tidak boleh membenarkan isteri atau suaminya atau mana-mana orang lain untuk menerima atau memberikan bagi pihaknya apa-apa hadiah, sama ada dalam bentuk zahir atau selainnya, daripada atau kepada mana-mana orang, persatuan, badan atau kumpulan orang jika penerimaan atau pemberian hadiah itu dalam apa-apa segi mempunyai kaitan, sama ada secara langsung atau tidak langsung, dengan tugas rasminya.

(2) Ketua Jabatan seseorang pegawai boleh, jika difikirkannya patut, membenarkan pegawai itu untuk menerima suatu surat pujian daripada mana-mana orang, persatuan, badan atau kumpulan orang sempena persaraan atau pertukaran pegawai itu asalkan surat pujian itu tidak terkandung dalam suatu bekas yang bernilai.

(3) Ketua Jabatan boleh membenarkan pemungutan sumbangan secara spontan oleh pegawai-pegawai di bawah jagaannya bagi maksud pemberian hadiah kepada seseorang pegawai dalam Jabatannya sempena persaraan, pertukaran atau perkahwinan pegawai itu atau apa-apa peristiwa lain yang sesuai.

(4) Jika hal keadaan menyebabkan sukar bagi seseorang pegawai untuk menolak sesuatu hadiah atau cenderamata yang bernilai, yang penerimaannya dilarang oleh peraturan ini, hadiah itu bolehlah diterima secara rasmi tetapi pegawai itu hendaklah, dengan seberapa segera yang praktik, mengemukakan suatu laporan bertulis kepada Ketua Jabatannya yang mengandungi perihalan lengkap dan anggaran nilai hadiah itu dan hal keadaan hadiah itu diterima.

(5) Apabila diterima laporan yang dibuat di bawah subperaturan (4), Ketua Jabatan hendaklah—

(a) membenarkan pegawai itu menyimpan hadiah itu; atau

(b) mengarahkan supaya hadiah itu dikembalikan, melalui Ketua Jabatan itu, kepada pemberinya.

9. Seseorang pegawai boleh memberi atau menerima daripada manamana orang apa-apa jenis keraian jika—

(a) keraian itu tidak dalam apa-apa cara mempengaruhi pelaksanaan tugas-tugasnya sebagai seorang pegawai awam untuk kepentingan orang itu; dan

(b) pemberian atau penerimaan keraian itu tidak dalam apa-apa cara menjadi tidak selaras dengan peraturan 4.

10. (1) Seseorang pegawai hendaklah, apabila dilantik ke perkhidmatan awam atau pada bila-bila masa selepas itu sebagaimana yang dikehendaki oleh Kerajaan, mengisytiharkan secara bertulis kepada Ketua Jabatannya, segala harta yang dipunyai olehnya atau oleh isteri atau suaminya atau anaknya atau yang dipegang oleh mana-mana orang bagi pihaknya atau bagi pihak isteri atau suaminya atau anaknya.

(2) Seseorang pegawai yang tidak mempunyai apa-apa harta hendaklah membuat suatu perisytiharan secara bertulis yang menyatakan sedemikian.

(3) Jika, selepas membuat suatu perisytiharan di bawah subperaturan (1), seseorang pegawai atau isteri atau suaminya atau anaknya memperoleh apa-apa harta, sama ada secara langsung atau tidak langsung, atau apaapa harta yang telah diperoleh olehnya atau oleh isteri atau suaminya atau anaknya dilupuskan, pegawai itu hendaklah dengan segera mengisytiharkan pemerolehan atau pelupusan harta itu kepada Ketua Jabatannya

(4) Jika seseorang pegawai atau isteri atau suaminya atau anaknya bercadang hendak memperoleh apa-apa harta, dan pemerolehan itu adalah tidak selaras dengan peraturan 4, pemerolehan itu tidak boleh dibuat tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran bertulis daripada Ketua Setiausaha Kementerian.

(5) Dalam memutuskan sama ada atau tidak hendak memberikan kebenaran di bawah subperaturan (4), Ketua Setiausaha Kementerian hendaklah mengambil kira perkara-perkara yang berikut:

(a) saiz, amaun atau nilai harta itu berbanding dengan emolumen pegawai itu dan apa-apa pendapatan persendirian yang sah;

(b) sama ada pemerolehan atau pemegangan harta itu akan atau mungkin akan bercanggah dengan kepentingan perkhidmatan awam, atau dengan kedudukan pegawai itu sebagai seorang pegawai awam, atau dengan apa-apa cara menjadi tidak selaras dengan peraturan 4;

(c) apa-apa faktor lain yang dianggap perlu oleh Ketua Setiausaha bagi menjaga keutuhan dan kecekapan perkhidmatan awam.

(6) Ketua Jabatan hendaklah, jika dia berpuas hati dengan perisytiharan harta yang dibuat oleh pegawai itu, mengarahkan supaya ia dicatatkan di dalam rekod perkhidmatan pegawai itu bahawa perisytiharan sedemikian telah dibuat.

(7) Tiap-tiap perisytiharan di bawah subperaturan (1) hendaklah dikategorikan sebagai terperingkat dan tiap-tiap orang yang memperoleh maklumat di bawah peraturan ini tentang apa-apa perisytiharan sedemikian hendaklah mematuhi prosedur dan peraturan-peraturan berkenaan dengan pengurusan dokumen terperingkat Kerajaan.

(8) Dalam peraturan ini, “harta” termasuklah harta daripada apa-apa perihalan, sama ada harta alih atau harta tak alih, yang ditetapkan dari semasa ke semasa oleh Ketua Pengarah Perkhidmatan Awam.

11. (1) Jika Ketua Jabatan berpendapat bahawa seseorang pegawai adalah atau tampaknya—

(a) menyenggara suatu taraf kehidupan yang melebihi emolumen dan pendapatan persendiriannya yang lain yang sah, jika ada; atau

(b) mengawal atau memiliki sumber-sumber kewangan atau harta, sama ada harta alih atau harta tak alih, yang nilainya tidak seimbang dengan, atau yang tidak boleh semunasabahnya dijangka telah diperoleh oleh pegawai itu dengan emolumennya dan apaapa pendapatan persendiriannya yang lain yang sah,

Ketua Jabatan hendaklah, melalui notis bertulis, menghendaki pegawai itu supaya memberikan penjelasan bertulis dalam tempoh tiga puluh hari dari tarikh penerimaan notis itu tentang bagaimana dia dapat menyenggara taraf kehidupan sedemikian atau bagaimana dia telah mendapat sumbersumber kewangannya atau harta itu.

(2) Ketua Jabatan hendaklah, apabila menerima penjelasan di bawah subperaturan (1) atau, jika pegawai itu tidak memberikan apa-apa penjelasan dalam tempoh yang ditentukan, apabila tempoh itu tamat, melaporkan hakikat ini kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berserta dengan penjelasan pegawai itu, jika ada.

(3) Apabila laporan di bawah subperaturan (2) diterima, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh mengambil tindakan tatatertib terhadap pegawai itu atau mengambil apa-apa tindakan lain terhadap pegawai itu sebagaimana yang difikirkan patut oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu.

12. (1) Tiada pegawai boleh meminjam daripada mana-mana orang atau menjadi penjamin kepada mana-mana peminjam, atau dengan apaapa cara meletakkan dirinya di bawah suatu obligasi kewangan kepada mana-mana orang—

(a) yang secara langsung atau tidak langsung tertakluk kepada kuasa rasminya;

(b) yang dengannya pegawai itu ada atau mungkin ada urusan rasmi;

(c) yang tinggal atau memiliki tanah atau menjalankan perniagaan di dalam kawasan tempatan tempat dia mempunyai kuasa rasmi; atau

(d) yang menjalankan perniagaan pemberian pinjaman wang.

(2) Walau apa pun subperaturan (1), seseorang pegawai boleh meminjam wang daripada, atau menjadi penjamin kepada mana-mana orang yang meminjam wang daripada, mana-mana institusi kewangan, penanggung insurans atau koperasi, atau menanggung hutang dengan cara pemerolehan barang-barang melalui perjanjian sewa beli, jika—

(a) institusi kewangan, penanggung insurans atau koperasi yang daripadanya pegawai itu meminjam tidaklah secara langsung tertakluk kepada kuasa rasminya;

(b) peminjaman itu tidak dan tidak akan membawa kepada skandal awam dan tidak boleh ditafsirkan sebagai suatu penyalahgunaan oleh pegawai itu kedudukannya sebagai seorang pegawai awam untuk faedah peribadinya; dan

(c) agregat hutangnya tidak atau tidak mungkin menyebabkan pegawai itu berada dalam keterhutangan kewangan yang serius sebagaimana yang ditakrifkan di bawah subperaturan 13(7) dan (8).

(3) Tertakluk kepada subperaturan (2), seseorang pegawai boleh menanggung hutang yang berbangkit daripada—

(a) jumlah wang yang dipinjam atas cagaran tanah yang digadaikan atau digadaijanjikan, jika jumlah wang yang dipinjam itu tidak melebihi nilai tanah itu;

(b) overdraf atau kemudahan kredit lain yang diluluskan oleh institusi kewangan;

(c) jumlah wang yang dipinjam daripada penanggung insurans atas cagaran polisi insurans;

(d) jumlah wang yang dipinjam daripada Kerajaan atau mana-mana koperasi; atau

(e) jumlah wang yang kena dibayar atas barang-barang yang diperoleh melalui perjanjian sewa beli.

13. (1) Seseorang pegawai tidak boleh dengan apa-apa cara menyebabkan dirinya berada dalam keterhutangan kewangan yang serius.

(2) Keterhutangan kewangan yang serius kerana apa-apa jua pun sebab, selain akibat malang yang tidak dapat dielakkan yang tidak disebabkan dengan apa-apa cara oleh pegawai itu sendiri, hendaklah dianggap sebagai memburukkan nama perkhidmatan awam dan hendaklah menyebabkan pegawai itu boleh dikenakan tindakan tatatertib.

(3) Jika keterhutangan kewangan yang serius telah berlaku akibat malang yang tidak dapat dielakkan, Kerajaan boleh memberi pegawai itu apa-apa bantuan sebagaimana yang wajar mengikut hal keadaan.

(4) Jika seseorang pegawai mendapati bahawa hutangnya menyebabkan atau mungkin menyebabkan keterhutangan kewangan yang serius kepadanya, atau suatu prosiding sivil berbangkit daripada hutang itu telah dimulakan terhadapnya, dia hendaklah dengan serta-merta melaporkan hakikat ini kepada Ketua Jabatannya.

(5) Seseorang pegawai yang tidak melaporkan atau lengah melaporkan keterhutangan kewangannya yang serius atau yang melaporkan keterhutangan kewangannya yang serius tetapi tidak mendedahkan takat keberhutangannya itu dengan sepenuhnya atau memberikan keterangan yang palsu atau yang mengelirukan mengenai keterhutangannya adalah melakukan suatu pelanggaran tatatertib dan boleh dikenakan tindakan tatatertib.

(6) Tanpa menjejaskan peruntukan-peruntukan lain dalam peraturan ini, jika hutang pegawai itu terjumlah kepada suatu keterhutangan kewangan yang serius tetapi dia belum dihukum bankrap, Ketua Jabatan hendaklah memantau dan, dari semasa ke semasa, mengkaji semula kes itu.

(7) Bagi maksud peraturan ini, ungkapan “keterhutangan kewangan yang serius” ertinya keadaan keterhutangan seseorang pegawai yang, setelah diambil kira amaun hutang yang ditanggung olehnya, telah sebenarnya menyebabkan kesusahan kewangan yang serius kepadanya.

(8) Tanpa menjejaskan pengertian am ungkapan “keterhutangan kewangan yang serius” yang dinyatakan dalam subperaturan (7), seseorang pegawai hendaklah disifatkan sebagai berada dalam keterhutangan kewangan yang serius jika—

(a) agregat hutang dan nilai tanggungan tidak bercagarnya pada bilabial masa tertentu melebihi sepuluh kali emolumen bulanannya;

(b) dia ialah seorang penghutang penghakiman dan hutang penghakiman itu tidak dijelaskan dalam tempoh satu bulan dari penerimaan perintah bermeterai penghakiman itu; atau

(c) dia ialah seorang bankrap atau seorang pemakan gaji tak solven, mengikut mana-mana yang berkenaan, selagi apa-apa penghakiman terhadapnya yang memihak kepada Pegawai Pemegang Harta masih belum dijelaskan atau selagi tidak ada pembatalan penghukuman kebankrapannya.

(9) Walau apa pun peruntukan di bawah subperaturan (7), manamana pegawai boleh berhutang bagi maksud pinjaman pendidikan selagi dia tidak diisytiharkan bankrap.

14. (1) Pendaftar Mahkamah Tinggi atau Penolong Kanan Pendaftar Mahkamah Tinggi dan Pendaftar Mahkamah Sesyen dan Mahkamah Majistret hendaklah, berkenaan dengan apa-apa prosiding dalam mahkamah masing-masing, melaporkan kepada Ketua Jabatan yang berkenaan tiap-tiap kes mengenai pegawai awam—

(a) yang, selaku seorang penghutang penghakiman, didapati daripada fail guaman tidak menjelaskan hutangnya dalam tempoh satu bulan dari penerimaan perintah bermeterai penghakiman itu;

(b) yang telah memfailkan petisyen dalam kebankrapannya sendiri atau untuk mendapatkan perintah pentadbiran pemakan gaji; atau

(c) yang terhadapnya suatu petisyen pemiutang dalam kebankrapan telah diserahkan.

(2) Pegawai Pemegang Harta hendaklah, sebaik sahaja dia telah menyiasat dengan secukupnya tentang hal-ehwal seseorang pegawai awam yang menjadi seorang bankrap atau pemakan gaji yang tidak solven, menyampaikan kepada Ketua Jabatan yang berkenaan suatu laporan yang mengandungi perkara-perkara yang berikut:

(a) Pernyataan Hal-Ehwal yang difailkan oleh sibankrap atau pemakan gaji tidak solven itu mengikut undang-undang kebankrapan yang sedang berkuat kuasa;

(b) amaun bayaran ansuran yang diperintahkan atau yang dicadangkan dibuat;

(c) sama ada atau tidak Pegawai Pemegang Harta bercadang untuk memulakan apa-apa prosiding selanjutnya dan, jika demikian, suatu pernyataan ringkas mengenai jenis prosiding selanjutnya itu;

(d) sebab utama kebankrapan itu;

(e) sama ada pada pendapatnya kes itu melibatkan malang yang tidak dapat dielakkan, kelakuan hina atau apa-apa hal keadaan lain yang khas, yang memihak atau tidak memihak kepada pegawai itu; dan

(f) apa-apa perkara lain yang, mengikut budi bicaranya, dia fikirkan patut disebut.

(3) Ketua Jabatan hendaklah menghantar laporan yang diterima di bawah subperaturan (1) dan (2) berserta dengan laporannya mengenai kerja dan kelakuan pegawai itu sebelum dan sejak keterhutangan kewangannya yang serius kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(4) Setelah menimbangkan semua laporan itu, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah memutuskan sama ada hendak mengambil tindakan tatatertib terhadap pegawai berkenaan dan, jika demikian, apa tindakan yang hendak diambil.

(5) Jika tindakan tatatertib yang diambil di bawah subperaturan (4) berkeputusan dengan hukuman tangguh pergerakan gaji, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh, apabila habisnya tempoh penangguhan pergerakan gaji tersebut, memerintahkan supaya suatu amaun yang sama banyak dengan amaun yang diterima daripada pergerakan gaji yang dipulihkan itu ditambahkan kepada ansuran-ansuran yang kena dibayar kepada Pegawai Pemegang Harta atau kepada mana-mana pemiutang penghakiman.

(6) Seseorang pegawai yang mendapat pembatalan kebankrapannya bolehlah dikira sebagai telah memulihkan kedudukan kewangannya dengan sepenuhnya.

15. (1) Seseorang pegawai tidak boleh meminjamkan wang dengan faedah, sama ada dengan atau tanpa cagaran.

(2) Penyimpanan wang secara deposit tetap atau ke dalam suatu akaun dalam mana-mana institusi kewangan atau koperasi atau dalam bon yang diterbitkan oleh Kerajaan atau oleh mana-mana badan berkanun tidak boleh dianggap sebagai peminjaman wang dengan faedah bagi maksud peraturan ini.

16. Tiada pegawai boleh melibatkan dirinya sebagai pembeli atau penjual atau selainnya dalam pasaran niaga hadapan tempatan atau luar negara.

17. Seseorang pegawai tidak boleh mengadakan atau mengelolakan atau mengambil bahagian dalam apa-apa cabutan bertuah atau loteri selain bagi maksud kebajikan.

18. Seseorang pegawai tidak boleh menerbitkan atau menulis apa-apa buku, makalah atau karya lain yang berasaskan maklumat rasmi terperingkat.

19. (1) Seseorang pegawai tidak boleh, secara lisan atau bertulis atau dengan apa-apa cara lain—

(a) membuat apa-apa pernyataan awam yang boleh memudaratkan apa-apa dasar, rancangan atau keputusan Kerajaan tentang apaapa isu;

(b) membuat apa-apa pernyataan awam yang boleh memalukan atau memburukkan nama Kerajaan;

(c) membuat apa-apa ulasan tentang kelemahan apa-apa dasar, rancangan atau keputusan Kerajaan; atau

(d) mengedarkan apa-apa pernyataan atau ulasan, sama ada yang dibuat olehnya atau mana-mana orang lain.

(2) Seseorang pegawai tidak boleh, sama ada secara lisan atau bertulis atau dengan apa-apa cara lain—

(a) membuat apa-apa ulasan tentang kelebihan apa-apa dasar, rancangan atau keputusan Kerajaan;

(b) memberikan apa-apa maklumat berdasarkan fakta berhubung dengan penjalanan fungsi Kerajaan;

(c) memberikan apa-apa penjelasan berkenaan dengan apa-apa peristiwa atau laporan yang melibatkan Kerajaan; atau

(d) menyebarkan apa-apa ulasan, maklumat atau penjelasan sedemikian sama ada yang dibuat olehnya atau mana-mana orang lain, melainkan jika kebenaran bertulis, sama ada secara am atau khusus, telah diperoleh terlebih dahulu daripada Menteri.

(3) Subperaturan (2) tidaklah terpakai bagi apa-apa ulasan, maklumat atau penjelasan yang dibuat, diberikan atau disebarkan jika kandungan ulasan, maklumat atau penjelasan itu telah diluluskan oleh Menteri.

(4) Bagi maksud peraturan ini, “pernyataan awam” termasuklah apaapa pernyataan atau ulasan yang dibuat kepada pihak akhbar atau orang ramai atau semasa memberikan apa-apa syarahan atau ucapan awam atau dalam apa-apa penyiaran atau penerbitan, tanpa mengambil kira caranya.

20. Seseorang pegawai tidak boleh bertindak sebagai penyunting bagi, atau mengambil bahagian secara langsung atau tidak langsung dalam pengurusan, atau dengan apa-apa cara membuat apa-apa sumbangan kewangan atau selainnya kepada, mana-mana penerbitan, termasuk manamana surat khabar, majalah atau jurnal, tanpa mengambil kira cara surat khabar, majalah atau jurnal itu diterbitkan, kecuali penerbitan yang berikut:

(a) penerbitan jabatan;

(b) penerbitan profesional;

(c) penerbitan organisasi sukarela yang tidak bercorak politik; dan

(d) penerbitan yang diluluskan secara bertulis oleh Ketua Jabatan bagi maksud peraturan ini.

21. (1) Kecuali sebagaimana yang diperuntukkan dalam subperaturan (3), seseorang pegawai dalam Kumpulan Pengurusan Tertinggi dan Kumpulan Pengurusan dan Profesional adalah dilarang mengambil bahagian dalam aktiviti politik atau memakai mana-mana lambang sesuatu parti politik, dan khususnya dia tidak boleh—

(a) membuat apa-apa pernyataan awam, sama ada secara lisan atau bertulis, yang memberikan suatu pandangan yang berat sebelah atas apa-apa perkara yang menjadi isu antara parti-parti politik;

(b) menerbitkan atau mengedar buku, makalah atau risalah yang mengemukakan pandangannya yang berat sebelah atau pandangan orang lain, tentang apa-apa perkara yang berkaitan dengan manamana parti politik;

(c) terlibat dalam merayu undi bagi menyokong mana-mana calon pada suatu pilihan raya umum, pilihan raya kecil, atau apa-apa pilihan raya untuk apa-apa jawatan dalam mana-mana parti politik;

(d) bertindak sebagai ejen pilihan raya atau ejen tempat mengundi atau atas apa-apa sifat untuk atau bagi pihak seseorang calon dalam sesuatu pilihan raya bagi Dewan Rakyat atau bagi manamana Dewan Undangan Negeri;

(e) masuk bertanding untuk apa-apa jawatan dalam mana-mana parti politik; atau

(f) memegang apa-apa jawatan dalam mana-mana parti politik; atau

(2) Seseorang pegawai dalam Kumpulan Sokongan boleh bertanding atau memegang jawatan atau dilantik ke dalam apa-apa jawatan dalam suatu parti politik setelah terlebih dahulu mendapatkan kelulusan bertulis Ketua Pengarah Perkhidmatan Awam atau Ketua Setiausaha Kementerian yang berkenaan, mengikut mana-mana yang berkenaan.

(3) Walau apa pun peruntukan subperaturan (1), seseorang pegawai yang dibenarkan bercuti sehingga ke tarikh persaraannya bagi maksud menghabiskan cutinya yang terkumpul boleh mengambil bahagian dalam aktiviti politik dengan syarat bahawa—

(a) pegawai itu terlebih dahulu telah mendapatkan kelulusan bertulis Ketua Pengarah Perkhidmatan Awam atau Ketua Setiausaha Kementerian yang berkenaan, mengikut mana-mana yang berkenaan; dan

(b) dengan penglibatan sedemikian pegawai itu tidak melanggar peruntukan Akta Rahsia Rasmi 1972.

(4) Sesuatu permohonan bagi kelulusan di bawah perenggan (3)(a) hendaklah dibuat sekurang-kurangnya tiga bulan sebelum tarikh pegawai itu dibenarkan bercuti sebelum persaraannya.

(5) Tiada apa-apa jua dalam peraturan ini boleh menghalang seseorang pegawai daripada menjadi anggota biasa mana-mana parti politik.

(6) Seseorang pegawai yang telah diterima menjadi anggota biasa mana-mana parti politik hendaklah memberitahu fakta ini dengan seberapa segera yang mungkin kepada Ketua Jabatannya.

22. (1) Jika seseorang pegawai berkehendakkan bantuan guaman sebagaimana yang diperuntukkan di bawah subperaturan (3) pegawai itu tidak boleh memulakan prosiding undang-undang bagi kepentingan peribadinya berkaitan dengan perkara-perkara yang berbangkit daripada tugas awamnya tanpa persetujuan terlebih dahulu daripada Ketua Setiausaha Kementerian.

(2) Seseorang pegawai yang menerima notis mengenai permulaan prosiding undang-undang atau permulaan prosiding undang-undang yang dicadangkan terhadapnya berkaitan dengan perkara-perkara yang berbangkit daripada tugas awamnya atau yang menerima apa-apa proses mahkamah berhubungan dengan prosiding undang-undang tersebut hendaklah dengan segera melaporkan perkara itu kepada Ketua Jabatan bagi mendapat arahan tentang sama ada dan bagaimana notis atau, mengikut mana-mana yang berkenaan, proses mahkamah itu hendaklah diakui terima, dijawab atau dibela.

(3) Seseorang pegawai yang berkehendakkan bantuan guaman untuk mengambil dan mengarah seseorang peguam bela dan peguam cara bagi maksud prosiding undang-undang berkaitan dengan perkara-perkara yang berbangkit daripada tugas awamnya boleh membuat permohonan kepada Ketua Setiausaha Kementerian.

(4) Permohonan di bawah subperaturan (3) hendaklah mengandungi segala fakta dan hal keadaan kes itu berserta dengan pendapat Ketua Jabatan yang telah dipertimbangkan tentang jenis penglibatan pegawai itu dan hendaklah dialamatkan dan dikemukakan kepada Ketua Setiausaha Kementerian.

(5) Apabila diterima permohonan itu di bawah subperaturan (3), Ketua Setiausaha Kementerian boleh melulus atau menolak permohonan itu, tertakluk kepada nasihat Peguam Negara tentang—

(a) amaun bantuan guaman yang hendak diluluskan;

(b) peguam bela dan peguam cara yang hendak diambil dan diarahkan oleh pegawai itu; atau

(c) apa-apa syarat lain yang Peguam Negara fikirkan baik,

dan kepada syarat tersirat selanjutnya bahawa, sekiranya pegawai itu diawardkan kos oleh mahkamah apabila selesai prosiding undang-undang tersebut, tiada bayaran berkenaan dengan bantuan guaman yang diluluskan demikian akan dibuat oleh Kerajaan melainkan jika amaun kos yang diawardkan demikian kepadanya itu tidak mencukupi untuk membayar caj-caj mengambil dan mengarah seseorang peguam bela dan peguam cara.

(6) Caj untuk mengambil, tanpa kelulusan Ketua Setiausaha Kementerian, khidmat seorang peguam bela dan peguam cara yang diambil dan diarah oleh atau bagi pihak seseorang pegawai dalam prosiding undang-undang berkaitan dengan perkara-perkara yang berbangkit daripada tugas awamnya tidak akan dibayar oleh Kerajaan.”.

Penggantian Bahagian III

6. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan Bahagian III dengan Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN III: KETIDAKHADIRAN TANPA CUTI

23. Dalam Bahagian ini “tidak hadir”, berhubung dengan seseorang pegawai, termasuklah tidak hadir bagi apa-apa jua tempoh masa pada masa dan di tempat pegawai itu dikehendaki hadir bagi pelaksanaan tugas-tugasnya.

24. Ketidakhadiran untuk bertugas oleh seseorang pegawai tanpa cuti atau tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran atau tanpa sebab yang munasabah boleh menyebabkan pegawai itu dikenakan tindakan tatatertib.

25. (1) Jika seseorang pegawai tidak hadir bertugas tanpa cuti atau tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran atau tanpa sebab yang munasabah, Ketua Jabatannya hendaklah, seberapa segera yang mungkin, melaporkan hakikat itu berserta dengan tarikh-tarikh dan hal keadaan ketidakhadiran itu dan apa-apa maklumat selanjutnya berkenaan dengan ketidakhadiran itu kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(2) Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh, setelah menimbangkan laporan Ketua Jabatan di bawah subperaturan (1), memulakan tindakan tatatertib terhadap pegawai itu.

26. (1) Jika seseorang pegawai tidak hadir bertugas tanpa cuti atau tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran atau tanpa sebab yang munasabah selama tujuh hari bekerja berturut-turut dan tidak dapat dikesan, Ketua Jabatannya hendaklah menyebabkan suatu surat diserahkan kepada pegawai itu sendiri atau dihantar melalui Pos Berdaftar Akuan Terima kepada pegawai itu di alamatnya yang akhir diketahui, mengarahkan pegawai itu supaya segera melaporkan diri untuk bertugas.

(2) Jika, selepas surat itu diserahkan—

(a) pegawai itu melaporkan diri untuk bertugas; atau

(b) pegawai itu tidak melaporkan diri untuk bertugas atau tiada khabar didengar daripadanya,

Ketua Jabatannya hendaklah mengemukakan suatu laporan kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan dan Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah memulakan tindakan tatatertib terhadap pegawai itu.

(3) Jika surat tidak dapat diserahkan kepada pegawai itu sendiri disebabkan pegawai itu tidak lagi tinggal di alamatnya yang akhir diketahui atau jika surat Pos Berdaftar Akuan Terima telah dikembalikan tidak terserah, Ketua Jabatan hendaklah melaporkan perkara itu kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat ke atas pegawai itu.

(4) Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah, apabila menerima laporan yang disebut dalam subperaturan (3) mengambil langkah untuk menyiarkan suatu notis dalam sekurang-kurangnya satu surat khabar harian yang diterbitkan dalam bahasa kebangsaan dan mempunyai edaran di seluruh negara sebagaimana yang ditentukan oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu—

(a) hakikat bahawa pegawai itu telah tidak hadir bertugas dan tidak dapat dikesan; dan

(b) menghendaki pegawai itu melaporkan diri untuk bertugas dalam masa tujuh hari dari tarikh penyiaran itu.

(5) Jika pegawai itu melaporkan diri untuk bertugas dalam masa tujuh hari dari tarikh penyiaran notis yang disebut dalam subperaturan

(4), Ketua Jabatannya hendaklah melaporkan perkara itu kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan dan Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah memulakan prosiding tatatertib terhadap pegawai itu.

(6) Jika pegawai itu tidak melaporkan diri untuk bertugas dalam masa tujuh hari dari tarikh penyiaran notis yang disebut dalam subperaturan (4), pegawai itu hendaklah disifatkan telah dibuang kerja daripada perkhidmatan berkuat kuasa mulai dari tarikh dia tidak hadir bertugas.

(7) Pembuangan kerja seseorang pegawai menurut kuasa subperaturan (6) hendaklah diberitahukan dalam Warta.

27. (1) Jika seseorang pegawai telah didapati bersalah kerana tidak hadir untuk bertugas tanpa cuti atau tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran atau tanpa sebab yang munasabah, pegawai itu tidak berhak kepada apa-apa emolumen bagi tempoh ketidakhadirannya dan segala emolumen sedemikian hendaklah disifatkan telah terlucut hak walaupun Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan tidak mengarahkan pelucuthakan itu.

(2) Seseorang pegawai yang emolumennya telah terlucut hak di bawah subperaturan (1) hendaklah diberitahu secara bertulis mengenai pelucuthakan itu.

(3) Pelucuthakan emolumen oleh sebab subperaturan (1) bukanlah suatu hukuman tatatertib.”.

Penggantian Bahagian IV

7. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan Bahagian IV dengan Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN IV: PEGAWAI YANG TERTAKLUK KEPADA PROSIDING JENAYAH, DSB.

28. (1) Seseorang pegawai hendaklah dengan segera memaklumkan Ketua Jabatannya jika apa-apa prosiding jenayah telah dimulakan terhadapnya dalam mana-mana mahkamah.

(2) Jika prosiding jenayah dimulakan terhadap seseorang pegawai, Pendaftar atau Penolong Kanan Pendaftar mahkamah yang dalamnya prosiding itu dimulakan hendaklah menghantar kepada Ketua Jabatan yang di bawahnya pegawai itu sedang berkhidmat—

(a) pada permulaan prosiding itu, suatu laporan yang mengandungi maklumat-maklumat yang berikut:

(i) pertuduhan atau pertuduhan-pertuduhan terhadap pegawai itu;

(ii) jika pegawai itu telah ditangkap, tarikh dan waktu penangkapannya;

(iii) sama ada atau tidak pegawai itu diikat jamin; dan

(iv) apa-apa maklumat lain yang berkaitan; dan

(b) di akhir prosiding itu, keputusan mahkamah itu dan apa-apa maklumat yang berhubungan dengan apa-apa rayuan, jika ada, yang telah difailkan oleh mana-mana pihak.

(3) Jika Ketua Jabatan mengetahui bahawa prosiding jenayah telah dimulakan dalam mana-mana mahkamah terhadap seseorang pegawai yang sedang berkhidmat di bawahnya, Ketua Jabatan itu hendaklah mendapatkan suatu laporan yang mengandungi maklumat yang disebutkan dalam perenggan (2)(a) daripada Pendaftar atau Penolong Kanan Pendaftar mahkamah dan hendaklah mengemukakan laporan itu kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang mempunyai kuasa untuk menjatuhkan hukuman buang kerja atau turun pangkat berserta dengan syor Ketua Jabatan itu tentang sama ada pegawai itu patut ditahan daripada kerja.

(4) Setelah menimbangkan laporan dan perakuan Ketua Jabatan yang dikemukakan kepadanya di bawah subperaturan (3), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh, jika difikirkannya sesuai, menahan pegawai itu daripada menjalankan tugasnya.

(5) Sebaik sahaja selesai prosiding jenayah terhadap pegawai itu, Ketua Jabatannya hendaklah mendapatkan daripada Pendaftar, Timbalan Pendaftar atau Penolong Kanan Pendaftar mahkamah yang di hadapannya kes itu dibereskan dan mengemukakan kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan—

(a) keputusan mahkamah itu; dan

(b) maklumat berhubung dengan rayuan, jika ada, yang telah difailkan oleh pegawai itu atau Pendakwa Raya.

(6) Jika prosiding jenayah terhadap seseorang pegawai itu berkeputusan dengan pensabitannya, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat hendaklah, sama ada atau tidak pegawai itu merayu terhadap sabitan itu, menggantung pegawai itu daripada menjalankan tugasnya berkuat kuasa mulai dari tarikh sabitannya sementara menunggu keputusan Pihak Berkuasa Tatatertib di bawah peraturan 29.

(7) Jika prosiding jenayah terhadap seseorang pegawai berkeputusan dengan pembebasannya, dan tiada rayuan dibuat oleh atau bagi pihak Pendakwa Raya terhadap pembebasan itu, pegawai itu hendaklah dibenarkan menjalankan semula tugasnya dan pegawai itu berhak untuk menerima apa-apa emolumen yang telah tidak dibayar dalam tempoh penahanan kerjanya, serta juga cuti rehat tahunan dan segala kelayakan yang pegawai itu berhak kepadanya dalam tempoh penahanan kerjanya.

(8) Jika prosiding jenayah terhadap pegawai itu berkeputusan dengan pembebasannya dan rayuan dibuat oleh Pendakwa Raya, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat hendaklah memutuskan sama ada atau tidak pegawai itu patut terus ditahan kerja sehingga rayuan itu diputuskan.

(9) Jika prosiding jenayah terhadap seseorang pegawai berkeputusan dengan pensabitannya tetapi atas rayuan pegawai itu telah dibebaskan, pegawai itu hendaklah dibenarkan menjalankan semula tugasnya dan pegawai itu berhak untuk menerima apa-apa emolumen yang telah tidak dibayar dalam tempoh penahanan kerja atau penggantungan kerjanya atau kedua-duanya, serta juga cuti rehat tahunan dan segala kelayakan yang pegawai itu berhak kepadanya dalam tempoh penahanan kerja atau penggantungan kerjanya atau kedua-duanya.

(10) Jika prosiding jenayah terhadap seseorang pegawai berkeputusan dengan pembebasannya tetapi atas rayuan pegawai itu telah disabitkan, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat hendaklah menggantung pegawai itu daripada menjalankan tugasnya berkuat kuasa mulai dari tarikh sabitannya sementara menunggu keputusan Pihak Berkuasa Tatatertib di bawah peraturan 29.

(11) Bagi maksud peraturan ini, perkataan “pembebasan” termasuklah pelepasan yang tidak terjumlah kepada pembebasan.

29. (1) Jika prosiding jenayah terhadap seseorang pegawai berkeputusan dengan pensabitannya dan pegawai itu tidak merayu terhadap sabitan itu, atau jika rayuannya terhadap sabitan itu telah ditolak atau jika rayuan oleh Pendakwa Raya terhadap pembebasannya berkeputusan dengan pensabitannya, Ketua Jabatannya hendaklah dengan segera mendapatkan suatu salinan keputusan mahkamah itu daripada Pendaftar, Timbalan Pendaftar atau Penolong Kanan Pendaftar mahkamah yang olehnya pegawai itu telah disabitkan atau rayuannya telah ditolak.

(2) Apabila keputusan yang disebut dalam subperaturan (1) diterima, Ketua Jabatan hendaklah mengemukakan keputusan itu kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat berserta dengan rekod perkhidmatan pegawai itu dan perakuan Ketua Jabatan bahawa—

(a) pegawai itu patut dibuang kerja atau diturunkan pangkat;

(b) pegawai itu patut dihukum dengan apa-apa hukuman selain buang kerja atau turun pangkat;

(c) perkhidmatan pegawai itu patut ditamatkan demi kepentingan awam; atau

(d) tiada hukuman patut dikenakan,

bergantung kepada jenis dan keseriusan kesalahan yang telah dilakukan berbanding dengan takat sabitan itu telah memburukkan nama perkhidmatan awam.

30. (1) Jika prosiding jenayah telah dimulakan terhadap seseorang pegawai dan masih belum selesai, tiada apa-apa tindakan tatatertib boleh diambil terhadap pegawai itu berasaskan alasan yang sama dengan pertuduhan jenayah dalam prosiding jenayah itu.

(2) Tiada apa-apa jua dalam subperaturan (1) boleh ditafsirkan sebagai menghalang tindakan tatatertib diambil terhadap pegawai itu sementara menunggu penyelesaian prosiding jenayah itu jika tindakan itu diasaskan pada apa-apa alasan lain yang berbangkit daripada kelakuannya dalam pelaksanaan tugasnya.

31. (1) Seseorang pegawai yang telah dibebaskan daripada suatu pertuduhan jenayah dalam mana-mana prosiding jenayah tidak boleh dikenakan tindakan tatatertib atas pertuduhan yang sama.

(2) Tiada apa-apa jua dalam subperaturan (1) boleh ditafsirkan sebagai menghalang tindakan tatatertib diambil terhadap pegawai itu atas apaapa alasan lain yang berbangkit daripada kelakuannya berhubung dengan pertuduhan jenayah itu, sama ada atau tidak berkaitan dengan pelaksanaan tugasnya, selagi alasan-alasan bagi tindakan tatatertib itu tidak membangkitkan secara substantial isu-isu yang sama dengan isu-isu dalam prosiding jenayah yang berhubungan dengan pertuduhan jenayah yang daripadanya pegawai itu telah dibebaskan.

32. (1) Jika—

(a) suatu perintah tahanan selain suatu perintah tahanan reman sementara menunggu perbicaraan atau bagi maksud penyiasatan;

(b) suatu perintah pengawasan, kediaman terhad, buang negeri atau deportasi; atau

(c) suatu perintah yang mengenakan apa-apa bentuk sekatan atau pengawasan, sama ada dengan bon atau selainnya,

telah dibuat terhadap seseorang pegawai di bawah mana-mana undangundang yang berhubungan dengan keselamatan Malaysia atau manamana bahagian Malaysia, pencegahan jenayah, tahanan pencegahan, kediaman terhad, buang negeri, imigresen atau pelindungan wanita dan gadis atau pelindungan kanak-kanak, Ketua Jabatan pegawai itu hendaklah memohon untuk mendapatkan suatu salinan perintah itu daripada pihak berkuasa yang berkenaan.

(2) Apabila suatu salinan perintah yang disebut dalam subperaturan (1) diterima, Ketua Jabatan hendaklah mengemukakannya kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat berserta dengan rekod perkhidmatan pegawai itu dan perakuan Ketua Jabatan bahawa—

(a) pegawai itu patut dibuang kerja atau diturunkan pangkat;

(b) pegawai itu patut dihukum dengan apa-apa hukuman selain buang kerja atau turun pangkat;

(c) perkhidmatan pegawai itu patut ditamatkan demi kepentingan awam; atau

(d) tiada hukuman patut dikenakan, bergantung kepada takat keburukan yang telah dibawa oleh pegawai itu kepada perkhidmatan awam itu.

33. (1) Jika, setelah menimbangkan laporan, rekod perkhidmatan dan perakuan Ketua Jabatan yang dikemukakan kepadanya di bawah subperaturan 29(2), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa—

(a) pegawai itu patut dibuang kerja atau diturunkan pangkat, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat, sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu;

(b) kesalahan yang kerananya pegawai itu disabitkan tidak mewajarkan hukuman buang kerja atau turun pangkat tetapi mewajarkan pengenaan suatu hukuman yang lebih ringan, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan ke atas pegawai itu mana-mana satu atau lebih hukuman selain buang kerja atau turun pangkat sebagaimana yang dinyatakan dalam peraturan 38 sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu; atau

(c) tiada hukuman patut dikenakan ke atas pegawai itu, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah membebaskannya.

(2) Jika, setelah menimbangkan laporan, rekod perkhidmatan dan perakuan Ketua Jabatan yang dikemukakan kepadanya di bawah subperaturan 32(2), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa—

(b) alasan yang berdasarkannya perintah itu telah dibuat terhadap pegawai itu tidak mewajarkan hukuman buang kerja atau turun pangkat tetapi mewajarkan pengenaan suatu hukuman yang lebih ringan, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan ke atas pegawai itu mana-mana satu atau lebih hukuman selain buang kerja atau turun pangkat sebagaimana yang dinyatakan dalam peraturan 38 sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu; atau

(c) tiada hukuman patut dikenakan ke atas pegawai itu, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah membebaskannya.

(3) Jika hukuman selain buang kerja telah dikenakan ke atas seseorang pegawai atau jika tiada hukuman telah dikenakan ke atasnya, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah mengarahkan pegawai itu supaya menjalankan semula tugasnya.”.

Penggantian Bahagian V

8. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan Bahagian V dengan Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN V: PROSEDUR TATATERTIB

Bab 1-Am

34. (1) Tertakluk kepada subperaturan (2), tiada seorang pegawai pun boleh dibuang kerja atau diturunkan pangkat dalam apa-apa prosiding tatatertib di bawah Bahagian ini, melainkan jika pegawai itu telah terlebih dahulu diberitahu secara bertulis mengenai alasan-alasan yang berdasarkannya tindakan itu dicadangkan dan pegawai itu telah diberi peluang yang munasabah untuk didengar.

(2) Subperaturan (1) tidak terpakai dalam hal yang berikut:

(a) jika seseorang pegawai telah dibuang kerja atau diturunkan pangkat atas alasan kelakuan yang berkenaan dengannya suatu pertuduhan jenayah telah dibuktikan terhadapnya;

(b) jika Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpuas hati bahawa kerana sesuatu sebab, yang hendaklah direkodkan olehnya secara bertulis, tidaklah semunasabahnya praktik untuk menjalankan kehendak subperaturan (1);

(c) jika Yang di-Pertuan Agong berpuas hati bahawa demi kepentingan keselamatan Persekutuan atau mana-mana bahagiannya tidaklah suai manfaat untuk menjalankan kehendak subperaturan (1); atau

(d) jika apa-apa perintah tahanan, pengawasan, kediaman terhad, buang negeri atau deportasi telah dibuat terhadap pegawai itu atau jika apa-apa bentuk sekatan atau pengawasan dengan bon atau selainnya telah dikenakan ke atas pegawai itu, di bawah mana-mana undang-undang yang berhubungan dengan keselamatan Persekutuan atau mana-mana bahagiannya, pencegahan jenayah, tahanan pencegahan, kediaman terhad, buang negeri, imigresen, atau perlindungan wanita dan gadis.

35. (1) Jika seseorang pegawai dikatakan telah melakukan suatu kesalahan tatatertib—

(a) Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan bagi pegawai itu; atau

(b) jika terdapat lebih daripada satu peringkat Pihak Berkuasa Tatatertib berkenaan dengan pegawai itu, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman selain buang kerja atau turun pangkat, hendaklah, sebelum memulakan apa-apa prosiding tatatertib berkenaan dengan pegawai itu, menimbangkan dan menentukan sama ada kesalahan tatatertib yang diadukan itu adalah daripada jenis yang patut dikenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat atau suatu hukuman yang lebih ringan daripada buang kerja atau turun pangkat.

(2) Jika Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang disebut dalam perenggan (1)(a) atau (b) menentukan bahawa kesalahan tatatertib yang diadukan itu adalah daripada jenis yang patut dikenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat, pegawai itu hendaklah merujukkan kes itu kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman sedemikian.

Bab 2-Prosiding tatatertib tidak dengan tujuan buang kerja atau turun pangkat

36. (1) Jika ditentukan di bawah subperaturan 35(2) bahawa kesalahan tatatertib yang diadukan terhadap seseorang pegawai adalah daripada jenis yang patut dikenakan suatu hukuman yang lebih ringan daripada buang kerja atau turun pangkat, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang disebut dalam perenggan 35(1)(a) atau (b), setelah berpuas hati bahawa wujud suatu kesalahan tatatertib, hendaklah memaklumkan pegawai itu melalui notis di bawah peraturan 52 fakta kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan olehnya dan hendaklah memberi pegawai itu peluang untuk membuat representasi bertulis dalam tempoh dua puluh satu hari dari tarikh dia dimaklumkan mengenai fakta itu.

(2) Jika Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa representasi pegawai itu menghendaki penjelasan lanjut, Pihak Berkuasa Tatatertib itu boleh menghendaki pegawai itu supaya memberikan penjelasan lanjut dalam suatu tempoh sebagaimana yang ditetapkan oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu.

(3) Jika, setelah menimbangkan representasi pegawai itu dan, jika penjelasan lanjut diberikan, penjelasan lanjut pegawai itu, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan—

(a) mendapati pegawai itu bersalah atas kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan olehnya, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan ke atas pegawai itu mana-mana satu atau lebih hukuman selain buang kerja atau turun pangkat sebagaimana yang dinyatakan dalam peraturan 38 sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu; atau

(b) mendapati pegawai itu tidak bersalah, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah membebaskannya.

Bab 3-Prosiding tatatertib dengan tujuan buang kerja atau turun pangkat

37. (1) Jika ditentukan di bawah subperaturan 35(2) bahawa kesalahan tatatertib yang diadukan terhadap seseorang pegawai adalah daripada jenis yang patut dikenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang kepadanya kes itu dirujukkan hendaklah menimbangkan segala maklumat yang ada.

(2) Jika didapati oleh Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan bahawa wujud suatu kes prima facie terhadap pegawai itu, Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah—

(a) mengarahkan supaya suatu pertuduhan yang mengandungi fakta kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan oleh pegawai itu dan alasan-alasan yang berdasarkannya pegawai itu dicadangkan supaya dibuang kerja atau diturunkan pangkatnya dihantar kepada pegawai itu; dan

(b) menghendaki pegawai itu untuk membuat, dalam tempoh dua puluh satu hari dari tarikh dia dimaklumkan pertuduhan itu melalui notis di bawah peraturan 52, suatu representasi bertulis yang mengandungi alasan-alasan yang padanya dia bergantung untuk membebaskan dirinya.

(3) Jika, setelah menimbangkan representasi yang dibuat menurut subperaturan (1), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa kesalahan tatatertib yang dilakukan oleh pegawai itu tidak mewajarkan hukuman buang kerja atau turun pangkat, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh mengenakan ke atas pegawai itu apaapa hukuman yang lebih ringan yang dinyatakan dalam peraturan 38 sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu.

(4) Jika pegawai itu tidak membuat apa-apa representasi dalam tempoh yang dinyatakan dalam perenggan (2)(b), atau jika pegawai itu telah membuat representasi sedemikian tetapi representasi itu tidak dapat membersihkan dirinya sehingga memuaskan hati Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah terus menimbangkan dan membuat keputusan tentang pembuangan kerja atau penurunan pangkat pegawai itu.

(5) Jika Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa kes terhadap pegawai itu menghendaki penjelasan lanjut, Pihak Berkuasa Tatatertib boleh menubuhkan suatu Jawatankuasa Penyiasatan bagi maksud mendapatkan penjelasan lanjut sedemikian.

37A. (1) Jawatankuasa Penyiasatan hendaklah terdiri daripada tidak kurang daripada dua orang pegawai.

(2) Anggota-anggota Jawatankuasa Penyiasatan hendaklah berpangkat lebih tinggi daripada pegawai yang disiasat itu tetapi Ketua Jabatan pegawai yang disiasat itu tidak boleh menjadi anggota Jawatankuasa Penyiasatan.

37B. (1) Jawatankuasa Penyiasatan—

(a) hendaklah memberitahu pegawai yang disiasat itu tarikh persoalan mengenai pembuangan kerja atau penurunan pangkatnya akan dibawa di hadapan Jawatankuasa Penyiasatan; dan

(b) boleh memanggil dan memeriksa mana-mana saksi atau mengambil apa-apa tindakan sebagaimana yang difikirkan perlu atau patut oleh Jawatankuasa Penyiasatan untuk mendapatkan penjelasan lanjut mengenai kes itu.

(2) Jika Jawatankuasa Penyiasatan berpandangan bahawa pegawai itu patut dibenarkan hadir di hadapan Jawatankuasa Penyiasatan untuk membersihkan dirinya, pegawai itu hendaklah menghadirkan dirinya di hadapan Jawatankuasa itu bagi maksud itu.

(3) Jika saksi-saksi telah dipanggil dan diperiksa oleh Jawatankuasa Penyiasatan, pegawai itu hendaklah diberi peluang untuk hadir dan untuk menyoal balas saksi-saksi bagi pihak dirinya.

(4) Tiada keterangan dokumentar boleh digunakan terhadap seseorang pegawai melainkan jika pegawai itu telah sebelum itu dibekali dengan satu salinan keterangan itu atau telah diberi akses kepada keterangan itu.

(5) Jawatankuasa Penyiasatan boleh membenarkan Kerajaan atau pegawai itu diwakili oleh seorang pegawai perkhidmatan awam atau, dalam hal yang luar biasa, oleh seorang peguam bela dan peguam cara, tetapi Jawatankuasa Penyiasatan boleh menarik balik kebenaran itu tertakluk kepada apa-apa penangguhan yang munasabah dan perlu bagi membolehkan pegawai itu untuk membentangkan kesnya sendiri.

(6) Jika Jawatankuasa Penyiasatan membenarkan Kerajaan diwakili, Jawatankuasa Penyiasatan hendaklah juga membenarkan pegawai yang disiasat itu diwakili dengan cara yang sama.

(7) Jika pegawai yang disiasat yang dikehendaki hadir di hadapan Jawatankuasa Penyiasatan tidak hadir pada tarikh dan masa yang ditetapkan dan jika tiada alasan yang mencukupi diberikan bagi penangguhan itu, Jawatankuasa Penyiasatan boleh terus menimbangkan dan membuat keputusan tentang aduan itu atau boleh menangguhkan prosiding itu ke suatu tarikh yang lain.

(8) Setelah tamat penyiasatannya, Jawatankuasa Penyiasatan hendaklah mengemukakan suatu laporan tentang penyiasatan itu kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(9) Jika Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berpendapat bahawa laporan yang dikemukakan kepadanya di bawah subperaturan (8) tidak jelas tentang perkara-perkara tertentu atau bahawa penyiasatan lanjut adalah perlu, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh merujukkan perkara itu semula kepada Jawatankuasa Penyiasatan bagi penyiasatan lanjut.

37C. (1) Jika, semasa sesuatu penyiasatan dijalankan oleh Jawatankuasa Penyiasatan, alasan-alasan lanjut bagi pembuangan kerja pegawai yang disiasat itu telah kelihatan, Jawatankuasa Penyiasatan hendaklah memberitahu Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan mengenai alasanalasan lanjut itu.

(2) Jika Pihak Berkuasa Tatatertib fikirkan patut diteruskan tindakan terhadap pegawai itu berdasarkan alasan-alasan lanjut itu, pegawai itu hendaklah diberi suatu pernyataan bertulis mengenai alasan-alasan itu, dan prosedur yang dinyatakan dalam peraturan 37, 37A, dan 37B hendaklah terpakai berkenaan dengan alasan lanjut itu sebagaimana prosedur itu terpakai berkenaan dengan alasan asal.

37D. Jika, setelah menimbangkan representasi pegawai dan laporan Jawatankuasa Penyiasatan, jika ada, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan—

(a) mendapati pegawai itu bersalah atas kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan olehnya dan pegawai itu patut dibuang kerja atau diturunkan pangkat, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat, sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu;

(b) mendapati pegawai itu bersalah atas kesalahan tatatertib yang dikatakan telah dilakukan olehnya tetapi, setelah mengambil kira dalam pertimbangan hal keadaan dalam mana kesalahan tatatertib itu telah dilakukan dan faktor peringanan yang lain, kesalahan itu tidak mewajarkan hukuman buang kerja atau turun pangkat tetapi mewajarkan pengenaan suatu hukuman yang lebih ringan, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah mengenakan ke atas pegawai itu mana-mana satu atau lebih hukuman selain buang kerja atau turun pangkat sebagaimana yang dinyatakan dalam peraturan 38 sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu; atau

(c) mendapati pegawai itu tidak bersalah, Pihak Berkuasa Tatatertib itu hendaklah membebaskannya.”.

Penggantian Bahagian VI

9. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan Bahagian VI dengan Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN VI: HUKUMAN TATATERTIB

38. Jika seseorang pegawai didapati bersalah atas suatu kesalahan tatatertib, mana-mana satu atau apa-apa gabungan dua atau lebih hukuman yang berikut, bergantung kepada keseriusan kesalahan itu, boleh dikenakan ke atas pegawai itu:

(a) amaran;

(b) denda;

(c) lucut hak emolumen;

(d) tangguh pergerakan gaji;

(e) turun gaji;

(f) turun pangkat;

(g) buang kerja.

39. (1) Hukuman denda atau lucut hak emolumen hendaklah dibuat mengikut subperaturan (2), (3), (4), (5) dan (6).

(2) Apa-apa denda yang dikenakan pada mana-mana satu masa tidak boleh melebihi amaun yang sama banyak dengan emolumen bagi tujuh hari pegawai yang berkenaan.

(3) Jika seseorang pegawai didenda lebih daripada sekali dalam manamana bulan kalendar, agregat denda yang dikenakan ke atasnya dalam bulan itu tidak boleh melebihi amaun yang sama banyak dengan empat puluh lima peratus daripada emolumen bulanannya.

(4) Jika hukuman yang dikenakan adalah kerana pegawai tidak hadir untuk bertugas tanpa cuti atau tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran atau tanpa sebab yang munasabah, apa-apa pelucuthakan emolumen pegawai itu hendaklah, melainkan jika diputuskan selainnya oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan, dihitung dengan mengambil kira tempoh sebenar pegawai itu tidak hadir.

(5) Pelaksanaan hukuman denda atau lucut hak emolumen tidak boleh dijalankan ke atas seseorang pegawai yang tidak hadir tanpa cuti atau tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran atau tanpa sebab yang munasabah jika emolumen pegawai itu telah dilucuthakkan, berkenaan dengan ketidakhadiran untuk bertugas itu, di bawah peraturan 27.

(6) Segala denda atau lucut hak emolumen hendaklah dipotong daripada emolumen bulanan pegawai itu dan hendaklah dimasukkan ke dalam hasil Kerajaan.

40. (1) Hukuman tangguh pergerakan gaji boleh dikenakan oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan bagi tempoh—

(a) tiga bulan;

(b) enam bulan;

(c) sembilan bulan; atau

(d) dua belas bulan,

sebagaimana yang difikirkan sesuai oleh Pihak Berkuasa Tatatertib itu.

(2) Hukuman tangguh pergerakan gaji yang dikenakan ke atas seseorang pegawai hendaklah dilaksanakan pada tarikh ulang tahun pergerakan gaji yang berikutnya bagi pegawai itu selepas tarikh pengenaan hukuman itu oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(3) Seseorang pegawai yang ke atasnya hukuman tangguh pergerakan gaji dikenakan tidak berhak untuk menerima apa-apa pergerakan gaji bagi dan dalam tempoh hukuman itu sedang berkuat kuasa.

(4) Sesuatu hukuman tangguh pergerakan gaji hendaklah mempunyai akibat-akibat yang berikut pada pegawai yang atasnya hukuman itu dikenakan:

(a) pergerakan gajinya hendaklah diubah ke tarikh pergerakan gaji yang paling hampir selepas tamat tempoh hukuman itu; dan

(b) tarikh pergerakan gajinya hendaklah kekal pada tarikh yang diubah di bawah perenggan (a) sehingga pegawai itu mencapai tangga maksimum dalam jadual gajinya.

41. (1) Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh mengenakan hukuman turun gaji ke atas seseorang pegawai mengikut peruntukanperuntukan yang berikut:

(a) gaji itu hanya boleh diturunkan secara mendatar dalam peringkat gaji yang sama;

(b) penurunan gaji itu tidak boleh melebihi tiga pergerakan gaji; dan

(c) tempoh hukuman itu tidak boleh kurang daripada dua belas bulan tetapi tidak boleh lebih daripada tiga puluh enam bulan pada mana-mana satu masa.

(2) Hukuman turun gaji yang dikenakan ke atas seseorang pegawai hendaklah dilaksanakan pada tarikh yang ditetapkan oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan atau jika tiada tarikh ditetapkan, pada tarikh hukuman itu dijatuhkan.

(3) Tarikh pergerakan gaji seseorang pegawai yang ke atasnya hukuman turun gaji dikenakan hendaklah diubah ke tarikh pergerakan gaji yang berikutnya selepas hukuman itu tamat.

(4) Seseorang pegawai yang ke atasnya hukuman turun gaji dikenakan tidak berhak untuk menerima apa-apa pergerakan gaji bagi dan dalam tempoh hukuman itu sedang berkuat kuasa.

42. Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan boleh mengenakan hukuman turun pangkat ke atas seseorang pegawai mengikut cara yang berikut:

(a) dengan menurunkan gred pegawai itu ke gred yang lebih rendah dalam skim perkhidmatan yang sama; dan

(b) dengan menentukan bahawa gaji baru pegawai itu hendaklah pada suatu mata gaji dalam jadual gaji bagi gred yang dikurangkan itu supaya gaji itu lebih rendah daripada, tetapi paling hamper dengan, gaji akhir yang diterima oleh pegawai itu sebelum hukuman itu dikenakan ke atasnya.”.

Bahagian baru VIA

10. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan memasukkan selepas Bahagian VI Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN VIA: PENAHANAN KERJA DAN PENGGANTUNGAN KERJA

43. (1) Tanpa menjejaskan peraturan 28 dan 44, jika seseorang pegawai dikatakan atau semunasabahnya disyaki telah melakukan suatu kesalahan jenayah atau suatu kesalahan tatatertib yang serius, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat ke atas pegawai itu boleh menahan kerja pegawai itu bagi suatu tempoh tidak melebihi dua bulan bagi maksud memudahkan penyiasatan terhadap pegawai itu.

(2) Dalam memutuskan sama ada hendak menahan kerja seseorang pegawai di bawah subperaturan (1), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah mengambil kira faktor-faktor yang berikut:

(a) sama ada pengataan itu atau kesalahan yang disyaki itu adalah secara langsung berhubungan dengan tugas pegawai itu; dan

(b) sama ada kehadiran pegawai itu di pejabat akan menggendalakan penyiasatan.

(3) Jika, dalam tempoh seseorang pegawai itu ditahan kerja—

(a) prosiding jenayah telah dimulakan terhadap pegawai itu di manamana mahkamah; atau

(b) tindakan tatatertib telah diambil terhadapnya dengan tujuan pembuangan kerja atau penurunan pangkatnya,

perintah penahanan kerja yang dibuat di bawah subperaturan (1) hendaklah terhenti berkuat kuasa mulai dari tarikh prosiding jenayah itu dimulakan atau tindakan tatatertib itu diambil terhadap pegawai itu; dan Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah mengambil apa-apa tindakan selanjutnya sebagaimana yang difikirkannya patut di bawah peraturan 44.

(4) Seseorang pegawai yang telah ditahan kerja di bawah peraturan ini berhak menerima emolumen penuhnya dalam tempoh penahanan kerjanya.

44. (1) Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat boleh, jika difikirkannya sesuai dan patut dan dengan mengambil kira perkara-perkara yang dinyatakan dalam subperaturan (4), menahan seseorang pegawai daripada menjalankan tugasnya jika—

(a) prosiding jenayah telah dimulakan terhadap pegawai itu; atau

(b) prosiding tatatertib dengan tujuan supaya hukuman buang kerja atau turun pangkat dikenakan ke atasnya telah dimulakan terhadap pegawai itu.

(2) Jika seseorang pegawai telah ditahan kerja di bawah perenggan (1)(a), penahanan kerjanya boleh dijadikan berkuat kuasa mulai dari tarikh pegawai itu telah ditangkap atau dari tarikh saman telah disampaikan kepadanya.

(3) Jika seseorang pegawai telah ditahan kerja di bawah perenggan (1)(b), penahanan kerjanya boleh dijadikan berkuat kuasa mulai dari tarikh yang ditetapkan oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(4) Dalam memutuskan sama ada hendak menahan kerja seseorang pegawai di bawah subperaturan (1), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah mengambil kira faktor-faktor yang berikut:

(a) sama ada jenis kesalahan yang dengannya pegawai itu dipertuduh adalah secara langsung berhubungan dengan tugasnya;

(b) sama ada kehadiran pegawai itu di pejabat akan menggendalakan penyiasatan;

(c) sama ada kehadiran pegawai itu di pejabat untuk menjalankan tugas dan tanggungjawabnya yang biasa boleh memalukan atau boleh menjejaskan nama atau imej jabatan pegawai itu; atau

(d) sama ada, dengan mengambil kira jenis kesalahan yang dengannya pegawai itu dipertuduh, penahanan kerja pegawai itu akan menyebabkan Kerajaan menanggung kerugian.

(5) Jika Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan memanggil balik seseorang pegawai yang telah ditahan kerja di bawah subperaturan (1) untuk menjalankan semula tugasnya sedangkan prosiding jenayah atau prosiding tatatertib dengan tujuan pembuangan kerja atau penurunan pangkatnya masih belum selesai, maka—

(a) perintah penahanan kerja itu hendaklah terhenti berkuat kuasa mulai dari tarikh pegawai itu menjalankan semula tugasnya;

(b) pegawai itu hendaklah dibayar emolumen penuhnya mulai tarikh pegawai itu menjalankan semula tugasnya; dan

(c) apa-apa bahagian emolumennya yang telah tidak dibayar semasa penahanan kerjanya tidak boleh dibayar sehingga prosiding jenayah atau prosiding tatatertib dengan tujuan pembuangan kerja atau penurunan pangkatnya selesai dan suatu keputusan berkaitan dengan emolumen itu dibuat oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(6) Dalam tempoh penahanan kerjanya di bawah peraturan ini, seseorang pegawai berhak, melainkan jika dan sehingga pegawai itu digantung kerja atau dibuang kerja, untuk menerima tidak kurang daripada setengah emolumennya sebagaimana yang difikirkan patut oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(7) Tanpa menjejaskan subperaturan 28(7), jika seseorang pegawai telah dibebaskan daripada pertuduhan jenayah atau telah dilepaskan tetapi pelepasan itu tidak terjumlah kepada suatu pembebasan atau telah dibebaskan daripada apa-apa pertuduhan tatatertib, apa-apa bahagian emolumennya yang telah tidak dibayar kepadanya semasa pegawai itu ditahan kerja hendaklah dibayar kepadanya.

45. (1) Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan yang mempunyai bidang kuasa untuk mengenakan hukuman buang kerja atau turun pangkat boleh menggantung seseorang pegawai daripada menjalankan tugasnya jika—

(a) pegawai itu telah disabitkan oleh mana-mana mahkamah jenayah; atau

(b) suatu perintah sebagaimana yang dinyatakan dalam peraturan 32 telah dibuat terhadap pegawai itu.

(2) Tempoh penggantungan kerja di bawah peraturan ini hendaklah mula berkuat kuasa dari tarikh sabitan atau tarikh kuat kuasa perintah itu, mengikut mana-mana yang berkenaan.

(3) Seseorang pegawai yang telah digantung daripada menjalankan tugasnya—

(a) tidak boleh dibenarkan untuk menerima apa-apa bahagian emolumennya yang telah tidak dibayar dalam tempoh penahanan kerjanya di bawah peraturan 44; dan

(b) tidak berhak untuk menerima apa-apa emolumen sepanjang tempoh penggantungan kerjanya.

(4) Keputusan oleh Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan untuk menggantung kerja seseorang pegawai hendaklah dimaklumkan kepadanya secara bertulis.

45A. (1) Jika prosiding tatatertib terhadap seseorang pegawai berkeputusan dengan pegawai itu dibuang kerja, pegawai itu tidak berhak kepada apa-apa bahagian emolumennya yang telah tidak dibayar kepadanya dalam tempoh penahanan kerja atau penggantungan kerjanya.

(2) Jika prosiding tatatertib terhadap seseorang pegawai berkeputusan dengan suatu hukuman selain buang kerja dikenakan ke atas pegawai itu, pegawai itu berhak untuk menerima apa-apa bahagian emolumennya yang telah tidak dibayar kepadanya dalam tempoh penahanan kerja atau penggantungan kerjanya.

46. Jika seseorang pegawai telah ditahan kerja di bawah peraturan 44 atau digantung kerja di bawah peraturan 45, dan prosiding tatatertib terhadap pegawai itu berkeputusan dengan suatu hukuman selain buang kerja dikenakan ke atas pegawai itu, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah mengarahkan pegawai itu supaya menjalankan semula tugasnya.

47. Jika prosiding tatatertib telah dimulakan terhadap seseorang pegawai di luar Malaysia, pegawai itu hendaklah ditahan kerja mengikut peraturan 44, dan jika pegawai itu telah disabitkan, tindakan tatatertib hendaklah diambil di bawah Peraturan-Peraturan ini terhadapnya.

48. (1) Seseorang pegawai yang telah ditahan kerja atau digantung daripada menjalankan tugasnya tidak boleh meninggalkan Malaysia tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran bertulis daripada Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(2) Jika pegawai yang telah ditahan kerja atau digantung daripada menjalankan tugasnya sedang berkhidmat di luar Malaysia, pegawai itu hendaklah segera dipanggil balik ke Malaysia dan pegawai itu tidak boleh meninggalkan Malaysia tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran bertulis daripada Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.

(3) Walau apa pun peruntukan subperaturan 44(6), Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah mengambil segala langkah yang perlu untuk menghentikan pembayaran apa-apa emolumen kepada seseorang pegawai yang telah ditahan kerja tetapi telah meninggalkan Malaysia tanpa terlebih dahulu mendapat kebenaran bertulis daripada Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan.”.

Penggantian Bahagian VII

11. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan Bahagian VII dengan Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN VII: PENAMATAN DEMI KEPENTINGAN AWAM

49. (1) Walau apa pun apa-apa peruntukan dalam Peraturan-Peraturan ini, jika Kerajaan mendapati atau jika representasi dibuat kepada Kerajaan bahawa adalah wajar perkhidmatan seseorang pegawai ditamatkan demi kepentingan awam, Kerajaan bolehlah meminta laporan penuh daripada Ketua Jabatan di mana pegawai itu sedang berkhidmat atau telah berkhidmat.

(2) Laporan yang disebut dalam subperaturan (1) hendaklah mengandungi butir-butir berhubungan dengan kerja dan kelakuan pegawai itu dan ulasan-ulasan Ketua Jabatan, jika ada.

(3) Jika, setelah menimbang laporan yang diterima di bawah subperaturan (1), Kerajaan berpuas hati bahawa, memandangkan syaratsyarat perkhidmatan, kegunaan pegawai itu kepada perkhidmatan, kerja dan kelakuan pegawai itu dan segala hal keadaan lain kes itu, adalah wajar demi kepentingan awam untuk berbuat demikian, Kerajaan bolehlah menamatkan perkhidmatan pegawai itu mulai dari tarikh yang hendaklah ditentukan oleh Kerajaan.

(4) Adalah sah di sisi undang-undang bagi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan untuk mengesyorkan kepada Kerajaan bahawa perkhidmatan seseorang pegawai itu ditamatkan demi kepentingan awam walaupun prosiding tatatertib belum dijalankan di bawah mana-mana peruntukan Peraturan-Peraturan ini; dan Kerajaan boleh dengan demikian menamatkan perkhidmatan pegawai tersebut.

(5) Walau apa pun apa-apa jua dalam Peraturan-Peraturan ini dan mana-mana undang-undang lain yang berlawanan, apabila menamatkan perkhidmatan mana- mana pegawai demi kepentingan awam di bawah peraturan ini, pegawai itu boleh tidak diberikan apa-apa peluang untuk didengar dan seseorang pegawai yang perkhidmatannya telah ditamatkan demi kepentingan awam di bawah peraturan ini tidak boleh, bagi maksud Perkara 135(2) Perlembagaan Persekutuan, dianggapkan telah dibuang kerja, tidak kira sama ada penamatan perkhidmatan pegawai itu melibatkan suatu elemen hukuman atau yang berkaitan dengan kelakuan berhubungan dengan jawatannya yang Kerajaan menganggap tak memuaskan atau patut disalahkan.

Penggantian Bahagian VIII

12. Peraturan-Peraturan ibu dipinda dengan menggantikan Bahagian VIII dengan Bahagian yang berikut:

“BAHAGIAN VIII: PELBAGAI

50. Prosedur-prosedur tatatertib yang diperuntukkan dalam Peraturan-Peraturan ini hendaklah terpakai bagi apa-apa pelanggaran apa-apa peruntukan Peratoran-Peratoran Pegawai-Pegawai Awam (Kelakuan dan Tata-tertib) (Perentah Am Bab D), 1968 atau Peratoran-Peratoran Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Perentah ‘Am, Bab D), 1969 atau Perintah-perintah Am Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Bab “D”) 1980 sebagaimana prosedur itu terpakai bagi apa-apa pelanggaran terhadap mana-mana peruntukan Peraturan-Peraturan ini.

50A. Tiap-tiap tindakan tatatertib yang diambil terhadap seseorang pegawai yang berkeputusan dengan suatu hukuman dikenakan ke atas pegawai itu di bawah Peraturan-Peraturan ini hendaklah dicatatkan dalam rekod perkhidmatan pegawai itu dengan menyatakan butir-butir kesalahan yang telah dlakukan dan hukuman yang telah dikenakan.

51. (1) Walau apa pun apa-apa jua yang terkandung dalam Peraturan-Peraturan ini, Pihak Berkuasa Tatatertib boleh mengenakan surcaj terhadap mana-mana pegawai mengikut Akta Prosedur Kewangan 1957.

(2) Tiap-tiap pengenaan surcaj di bawah subperaturan (1) hendaklah direkodkan dalam rekod perkhidmatan pegawai itu.

52. (1) Tiap-tiap pegawai hendaklah memberi Ketua Jabatannya alamat kediamannya atau apa-apa perubahan alamat itu dan alamat itu hendaklah menjadi alamatnya bagi maksud menyampaikan kepadanya apa-apa notis atau dokumen yang dikehendaki disampaikan di bawah Peraturan-Peraturan ini atau bagi maksud berkomunikasi dengannya mengenai apa-apa perkara yang berhubungan dengan Peraturan-Peraturan ini.

(2) Apa-apa notis, dokumen atau komunikasi yang ditinggalkan di atau diposkan ke atau dihantar dengan apa-apa cara lain yang munasabah ke alamat bagi penyampaian yang diberikan di bawah subperaturan (1) hendaklah disifatkan telah disampaikan atau diberitahu dengan sempurna kepada pegawai itu.

53. Apa-apa surat-menyurat antara Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan dengan pegawai yang tertakluk kepada tindakan tatatertib hendaklah ditandatangani oleh Pengerusi Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan atau oleh mana-mana angggota Pihak Berkuasa Tatatertib bagi pihak Pengerusi.

54. (1) Perintah-perintah Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Bab “D”) 1980, kemudian daripada ini disebut “Perintah-Perintah Am yang dimansuhkan”, adalah dengan ini dimansuhkan.

(2) Jika pada tarikh mula berkuatkuasanya Peraturan-Peraturan ini, prosiding tatatertib belum selesai di hadapan Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan, prosiding itu hendaklah diteruskan di bawah dan dengan menepati Peraturan-Peraturan ini; tetapi jika pada mula berkuatkuasanya Peraturan-Peraturan ini, mana-mana perkara tatatertib sedang didengar, atau telah didengar tetapi tiada perintah atau keputusan telah dibuat mengenainya, prosiding itu hendaklah diteruskan di bawah Perintah-Perintah Am yang dimansuhkan.

(3) Bagi maksud menyelesaikan suatu pendengaran di hadapannya, atau membuat sesuatu perintah atau memberi sesuatu keputusan mengenai perkara yang didengar sebelum mula berkuatkuasanya Peraturan-Peraturan ini, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan hendaklah menyelesaikan pendengaran itu mengikut kuasa yang terletakhak padanya sebelum sahaja mula berkuatkuasanya Peraturan-Peraturan ini dan boleh membuat apa-apa perintah atau keputusan yang boleh dibuat olehnya di bawah kuasa yang terletakhak padanya sebelum sahaja mula berkuatkuasanya Peraturan-Peraturan ini.

(4) Bagi maksud peraturan ini, “Pihak Berkuasa Tatatertib” hendaklah mempunyai pengertian yang diberikan kepadanya di bawah Perintah-Perintah Am yang dimansuhkan.”.

Dibuat 23 Mei 2002

[JPA(S)TT.8006/1(12); PN(PU2)76/IV]

Dengan Titah Perintah

TAN SRI SAMSUDIN BIN OSMAN

Setiausaha Jemaah Menteri

NILAI DAN ETIKA

2007-11-26T22:24:00.001-08:00

NILAI DAN ETIKA DALAM PERKHIDMATAN AWAM

NILAI-NILAI PERIBADI ASAS

vAmanah

vBertanggungjawab

vIkhlas

vBerdedikasi

NILAI-NILAI YANG MENGUTAMAKAN PELANGAN

vBerbudi mulia

vBersabar

vSopan-santun

vPeramah

vRendah diri

NILAI-NILAI KEPIMPINAN

vAdil

vBerani

vYakin

NILAI-NILAI PROFESIONALISME

vBerilmu

vKreatif

vInovasi

vMempunyai Integriti

vJujur

vIntelektual

vBertanggungjawab

vBerkecuali

NILAI-NILAI PRODUKVITI/KUALITI

vProduktiviti

vKualiti

vCermat

NILAI-NILAI KEAGAMAAN

vBersyukur

vBeriman

vBertakwa

Amalan Negatif

vSelalu berpura-pura dalam tindakan

vBersikap sombong dan suka menunjuk-nunjuk

vSukar untuk membuat kebajikan

vSuka mengumpat dan memfitnah rakan sejawat

vTamak dalam mengejar pangkat dan kedudukan

vGopoh dalam bertindak

vMengampu untuk mendapat pujian dan sanjungan

vMungkir janji

vSuka menghina dan merendahkan usaha orang lain

vPemarah dan tidak sabar

vKhianat dalam melaksanakan tugas

vBerdendam serta hasad dengki

vBersungguh-sungguh mempertahankan kelemahan dan keburukan diri

vSuka membangkang tanpa cadangan untuk memperbaikinya

vMementingkan diri sendiri

vLembab dan malas berusaha

vPengotor dan selekeh dalam pembawaan

vTidak boleh dipercayai dan tidak amanah

vTidak bertimbang rasa dan mementingkan diri

vSuka membuat janji palsu

vBersikap birokratik dan autokratik dalam membuat keputusan

Selamat Berjaya

Resepi kejayaan

Uli dan kental segenggam usaha dan semangkuk ketekunan. Rinjiskan dengan seliter keyakin dan secawan ketekunan, untuk melazatkan lagi tambah secubit senyuman.

L Selamat Berjaya! J

CUTI

2007-11-26T22:18:00.000-08:00

Perhatian: Cuti tanpa gaji selama lima (5) tahun selepas cuti bersalin, tidak dimasukkan dalam nota ini oleh itu penambahbaikan akan dibuat dari masa kesemasa, Oleh itu peserta-peserta kursus perlu mendapatkan berita dan maklumat terkini dari JPA ataupun MAMPU.

1. PENGENALAN

1.1 Setiap pekerja adalah berhak kepada sejumlah hari cuti minimum di bawah kontrak perkhidmatannya seperti yang ditentukan di bawah Akta Kerja, 1995.

1.2 Jenis-jenis cuti yang terdapat di dalam Akta tersebut ialah :-

Cuti Rehat Mingguan

Cuti Kelepasan Am

Cuti Tahunan

Cuti Sakit

Cuti Bersalin

2. CUTI REHAT MINGGUAN

2.1 Setiap pekerja adalah berhak kepada satu hari cuti rehat dalam setiap minggu yang akan ditetapkan oleh majikan. Dimana seseorang pekerja diberi lebih daripada satu hari cuti rehat dalam seminggu, hari kedua daripada hari-hari tersebut akan dianggap sebagai hari rehat bagi tujuan Akta ini.

[S.59(1) AK]

2.2 Seseorang majikan dikehendaki menyediakan suatu jadual giliran memberitahu setiap pekerja tentang hari cuti rehatnya pada awal setiap bulan. Walaubagaimanapun satu notis hendaklah dipamirkan di suatu tempat yang mudah dilihat di tempat pekerjaan sekiranya hari yang sama dalam setiap minggu dipilih sebagai hari cuti rehat untuk semua pekerja.

[S.59(2) AK]

2.3 Dalam keadaan biasa, pengumpulan cuti rehat adalah tidak dibenarkan. Walau bagaimanapun, dalam keadaan tertentu (misalnya;tempat pekerjaan adalah jauh di pedalaman dan perjalanan balik ke kediaman mengambil masa yang lama) majikan boleh memohon kelulusan daripada Menteri Sumber Manusia bagi membolehkan seseorang pekerja mengumpul cuti rehatnya bagi bulan itu.

[S.2B AK]

2.4 Bagi seorang pekerja syif suatu tempoh rehat selama 30 jam berterusan boleh dianggap sebagai 1 hari cuti rehat.

[S.59(1A) AK]

2.5 Kelayakan cuti rehat tidak terpakai dalam tempoh seseorang pekerja itu:

sedang cuti bersalin

mendapat cuti sakit

mengalami hilang upaya sementara di bawah Akta Pampasan Pekerja 1952 atau Akta Keselamatan Sosial Pekerja, 1969.

[S.59(1) AK]

2.6 Seseorang pekerja boleh dikehendaki oleh majikannya bekerja pada hari cuti rehat dalam keadaan-keadaan berikut:-

Dimana beliau diambil khidmat dalam pekerjaan yang perlu dijalankan terus-menerus dalam 2 syif atau lebih.

Kemalangan di tempat pekerjaan samada berlaku atau dijangka berlaku;

Kerja-kerja atas kepentingan masyarakat;

Kerja-kerja penting untuk pertahanan dan keselamatan negara;

Kerja-kerja segera yang perlu dilakukan keatas sesebuah jentera;

Gangguan kerja diluar jangka;

Kerja-kerja penting untuk ekonomi negara;

Kerja-kerja dalam perkhidmatan perlu seperti TNB, hospital dan lain-lain;

[S. 60A(2)AK]

2.7 Kerja pada hari cuti rehat mingguan

Seseorang pekerja yang dikehendaki bekerja pada hari cuti rehat hendaklah dibayar tidak kurang daripada kadar berikut:-

Pekerja bergaji hari atau mengikut kiraan jam: Jika bekerja kurang daripada 1/2 waktu biasa kerja biasa = 1 X kadar gaji biasa Jika bekerja melebihi 1/2 daripada waktu kerja biasa = 2 X kadar gaji biasa

[S.60(3)(a) AK]

Pekerja bergaji bulan:

Jika bekerja kurang 1/2 waktu kerja biasa = 1/2 X kadar gaji biasa
Jika bekerja melebihi 1/2 waktu kerja biasa = 1 X kadar gaji biasa

[S.60(3)(b) AK]

Pekerja bergaji mengikut upah:

Pekerja bergaji mengikut upah (piece rated) = 2 X kadar upah biasa

[S.60(3)(d) AK]

2.8 Kadar bayaran kerja lebih masa yang dilakukan pada hari cuti rehat ialah 2 kali kadar gaji sejam atau 2 kali kadar upah.

[S.60(3) (c) AK]

3. CUTI KELEPASAN AM

3.1 Setiap pekerja berhak mendapat 10 hari cuti kelepasan am bagi setiap tahun kalendar yang dipilih daripada semua cuti kelepasan am yang diwartakan untuk tahun itu.

3.2 10 hari yang tersebut mestilah termasuk empat hari yang berikut:-

Hari Kebangsaan

Hari Keputeraan Yang Di-Pertuan Agong

Hari Keputeraan Sultan atau Yang Di-Pertua Negeri atau Hari Wilayah Persekutuan

Hari perayaan Pekerja

3.3 Baki 6 hari yang lain boleh dipilih oleh majikan dan hari-hari tersebut ke kemudiannya hanya boleh ditukar ganti dengan persetujuan pekerja. Majikan mesti mempamirkan satu notis di tempat pekerjaan menyatakan 6 hari yang dipilih tersebut sebelum bermulanya setiap tahun kalendar yang berkenaan.

[S.60(D)91A) AK]

3.4 Jika sesuatu cuti kelepasan am jatuh pada hari cuti rehat mingguan, hari kerja berikutnya bagi seseorang pekerja hendaklah digantikan sebagai hari kelepasan am bergaji.

[S.60D(1) AK]

3.5 Jika hari kelepasan am atau hari yang diganti seperti diperenggan 3.3 diatas jatuh semasa tempoh seseorang pekerja:

	diberi cuti sakit
	mengambil cuti tahunan
	menjalani tempoh hilang upaya sementara di bawah Akta Pampasan Pekerja 1952, atau Akta Keselamatan Sosial Pekerja, 1969.

pekerja itu hendaklah diberi hari kelepasan am yang lain sebagai ganti.

[S.60D(1B) AK]

3.6 Seseorang pekerja yang tidak hadir bekerja pada hari kerja sebelum atau selepas cuti kelepasan am tanpa mendapat kebenaran daripada majikannya terlebih dahulu tidak berhak mendapat gaji bagi cuti kelepasan am kecuali ia mempunyai alasan yang munasabah.

[S.60D(2) AK]

3.7 Kerja Pada Hari Kelepasan Am

Seseorang pekerja boleh dikehendaki bekerja oleh majikannya pada hari cuti kelepasan am yang ditetapkan di bawah kontrak perkhidmatannya dan untuk kerja-kerja tersebut ia perlu dibayar pada kadar tidak kurang daripada yang berikut :

	Pekerja bergaji bulan, mingguan, harian, atau mengikut jam = 2 X kadar gaji biasa (tambahan kepada gaji cuti kelepasan am).
	Pekerja bergaji mengikut upah (piece rated) =2X kadar upah biasa( tambahan kepada gaji cuti kelepasan am). [S.60D(3)(a) AK].
	Kerja Lebih masa (Overtime) = 3 X kadar gaji sejam. [S.60D(3)(aa) AK]
	Kerja Lebih masa (Overtime) bagi pekerja bergaji mengikut kadar upah (piece rated) = 3 X kadar upah biasa [S.60D(3)(aaa) AK]

3.8 Apabila seseorang pekerja bekerja pada hari cuti kelepasan am ia berhak mendapat elaun perjalanan jika elaun itu dikehendaki dibayar dibawah terma perjanjian dengan majikannya tetapi tidak berhak kepada kadar tambahan bagi elaun perumahan atau elaun makan.

[S.60D(3)(aaa) AK]

3.9 Jika mana-mana cuti kelepasan am jatuh pada hari dimana pekerja bekerja 1/2 hari, kadar gaji biasa hendaklah dibayar mengikut hari kerja penuh.

[S.60D(4) AK]

4. CUTI TAHUNAN

4.1 Seseorang pekerja berhak mendapat cuti tahunan minimum berasaskan tempoh perkhidmatannya seperti berikut:-

kurang 2 tahun - 8 hari setahun

2 tahun tapi kurang 5 tahun - 12 hari setahun

5 tahun atau lebih - 16 hari setahun

[S.60E(1)AK]

4.2 Seseorang pekerja yang tidak hadir bekerja tanpa kebenaran majikannya dan tanpa alasan munasabah melebihi daripada 10 peratus daripada hari bekerja sepanjang l2 bulan perkhidmatan secara berterusan, tidak berhak mendapat cuti tahunan bagi tempoh tersebut.

[S.60E(1)AK]

4.3 Seseorang pekerja hendaklah mengambil cuti tahunannya tidak lewat daripada 12 bulan selepas berakhirnya 12 bulan perkhidmatan berterusan, jika tidak cutinya akan luput. Jika atas permintaan majikannya ia bersetuju secara bertulis untuk tidak mengambil cuti tahunan tersebut ia hendaklah dibayar gaji ganti cuti tahunan.

[S.6OE(2) AK]

4.4 Apabila seseorang pekerja yang sedang mengambil cuti tahunan kemudiannya berhak mendapat cuti sakit atau cuti bersalin, cuti tahunan tersebut hendaklah dianggap sebagai belum diambil.

[S.6OE(1B)AK]

4.5 Kadar bayaran cuti tahunan:

Bayaran cuti tahunan hendaklah dibayar berasaskan kadar gaji biasa.

Pekerja gaji bulanan dianggap telah menerima gali cuti tahunannya jika ia dibayar gaji bulanan dengan penuh dalam bulan berkenaan.

[S.6OE(3) AK]

5. CUTI SAKIT

5.1 Seseorang pekerja berhak mendapat cuti sakit minimum seperti berikut:-

kurang 2 tahun - 14 hari setahun

2 tahun tapi kurang 5 tahun - 18 hari setahun

5 tahun atau lebih - 22 hari setahun

[S.6OF(1)(aa) AK]

5.2 Cuti sakit dibawah 5.1 diatas termasuk cuti sakit yang diberi oleh Doktor Pergigian.

[S.6OF(1A) AK]

5.3 Seseorang pekerja berhak mendapat 60 hari cuti sakit secara agreget jika ia perlu dimasukkan ke hospital. Jika pekerja mengambil cuti sakit di bawah (5.1), haknya ke atas 60 hari tersebut akan dikurangkan mengikut hari cuti sakit biasa yang diambil.

Contoh:

A telah mengambil 14 hari cuti sakit biasa. Oleh itu haknya untuk cuti sakit kerana dimasukkan ke hospital ialah seperti berikut:-

Kelayakan cuti sakit kerana dimasukkan ke hospital = 60 hari

Jumlah cuti sakit biasa yang diambil = 14 hari

Baki cuti sakit kerana dimasukkan ke hospital = 46 hari

Jika A telah dimasukkan kehospital selama 60 hari dalam satu tahun kalendar, beliau tidak lagi berhak kepada cuti sakit biasa.

[S.6OF(1)(bb) AK]

5.4 Jika seseorang pekerja mengambil cuti sakit:

	tanpa pengeahan doktor, atau
	disahkan oleh seorang doktor tetapi ia gagal memberitahu majikan dalam tempoh 48 jam ia mula bercuti,

ia dianggap sebagai tidak hadir bekerja tanpa kebenaran majikannya dan tanpa alasan yang munasabah.

[S.6OF(2)AK]

5.5 Kadar bayaran cuti sakit bergaji ialah:

Jumlah hari cuti sakit X kadar gaji biasa

[S.6OF(3) AK]

5.6 Seseorang pekerja tidak layak mendapat cuti sakit bergaji bagi tempoh ia menerima:

	elaun bersalin.
	pampasan kerana hilang upaya dibawah Akta pampasan Pekerja, 1952.
	apa-apa bayaran berkala disebabkan hilangupaya sementara dibawah Akta Keselamatan Sosial Pekerja, 1969.

[S.6OF(4) AK]

6. CUTI BERSALIN

Butir-butir mengenai cuti bersalin ada dijelaskan dibawah tajuk Penggajian Pekerja Wanita (sila lihat buku Siri Penerangan Perburuhan Bil. 3).